Aantonende

Hij gebruikt niet langer de gebiedende wijs – (v 16) – maar zegt in de aantonende wijs: Daar wij leven door de Geest, willen we ook leven volgens de Geest (v 25).

De tegenwoordige tijd van de aantonende wijs heeft geen eigen teken.

De aantonende wijs geeft aan dat de handeling vanuit het oogpunt van de spreker "werkelijk" plaatsheeft, dan wel plaats heeft gevonden of nog plaats zal vinden.

Er zijn drie werkwoordstijden (verleden, heden, toekomst), drie wijzen (aantonende, aanvoegende en gebiedende wijs), drie aspecten (voltooid, onvoltooid en voortdurend) en een verbogen infinitief —uniek voor het Portugees.

In het Oudgrieks kende men naast de indicatief (aantonende wijs, vb.

De aantonende wijs van de aorist had alleen de secundaire uitgangen, omdat het niet mogelijk is van een handeling zonder interne tijdstructuur te spreken als deze nog aan de gang is.

Maar More informeert Norfolk over het complot, hiermee zijn loyaliteit tegenover de koning aantonende.

Sterke werkwoorden hebben in de tegenwoordige tijd umlaut (bij de tweede en derde persoon van de aantonende wijs), in de verleden tijd ablaut en umlaut (dat laatste alleen bij de aanvoegende wijs); de voltooide deelwoorden krijgen de uitgang -en.