Ablatief

Het syntactisch hoofd van de losse ablatief Het syntactisch hoofd van een losse ablatief correspondeert met het onderwerp van de bijwoordelijke bijzin in de klassieke opvatting.

In het Latijn zijn er zes naamvallen: nominatief, genitief, datief, accusatief, ablatief en vocatief.

De ablatief wordt gebruikt voor het handelend voorwerp en de afstamming in familierelaties.

De locatief is daarbij samengevallen met de datief en de ablatief met de instrumentalis.

Het lijkt dus alsof die "bijzin" zich heeft losgemaakt (Latijn absolvere betekent 'losmaken'); vandaar de naam ablātīvus absolūtus, losse ablatief.

Men neemt acht Indo-Europese naamvallen aan: de nominatief, accusatief, datief, genitief, ablatief, locatief, instrumentalis en vocatief.

Hydradermabrasie werkt zowel zacht abrasief (afslijpend) als ablatief (afbladerend).

Grammaticaal gezien bestaat de uitdrukking uit het voorzetsel ex en het ablatief van aequus (vrouwelijk: aequa, onzijdig: aequum).

Mutatis mutandis letterlijk 'op voorwaarde dat de te veranderen dingen veranderd zijn', vrij 'met de nodige veranderingen', is nog goed als losse ablatief herkenbaar voor wie het gerundivum mutandis herkent.

Het Klassiek Grieks kent er daarvan nog vijf: de nominatief, accusatief, datief, ablatief en vocatief.

Omgekeerd hebben alle Germaanse talen de ablatief verloren, en absorbeerde de datief de locatief- en instrumentalisfuncties (het Oudengels bezat evenwel nog een instrumentalis).