Ablaut

Ablaut of geen ablaut?

Ablaut Ablaut vormde een belangrijk onderdeel van de grammaticale structuur van het PIE.

Ook buiten de categorie van sterke werkwoorden is soms nog de invloed van ablaut te herkennen.

Verschillen de klinkers slechts in lengte (ĕ - ē), dan is dat kwantitatieve ablaut.

Als er op Indo-Europees niveau sprake is van verschillende klinkers (bijvoorbeeld ĕ en ŏ, wordt van kwalitatieve ablaut gesproken.

Een voorbeeld is komen, met onder meer uitgangen als -t en -en, en met klankverandering ( ablaut ).

Een voorbeeld van kwantitatieve ablaut is het lengteverschil in de hierboven al genoemde Latijnse woorden rēx (met een lange ē) en rĕgĕre (met een korte ĕ).

Voorbeelden Het verschijnsel ablaut is in de meeste Indo-Europese talen geen productief afleidingsproces meer.

De stam en uitgangen varieerden niet, maar de thematische klinker vertoonde wel ablaut: in de sterke naamvallen, en in de zwakke.

Dit houdt in dat er geen nieuwe vormen meer mee gemaakt worden, maar de restanten van ablaut zijn in de woordenschat terug te vinden.

Er worden twee verschillende soorten ablaut onderscheiden.

Sterke werkwoorden hebben in de tegenwoordige tijd umlaut (bij de tweede en derde persoon van de aantonende wijs), in de verleden tijd ablaut en umlaut (dat laatste alleen bij de aanvoegende wijs); de voltooide deelwoorden krijgen de uitgang -en.