Accretieschijf in een zin

Artist impression van een accretieschijf bij een zwart gat Een accretieschijf is een schijf rond een hemellichaam waarin gas en stof uit de omgeving zich ophoopt.

Dat wees er al op dat zich rond de ster een accretieschijf aan het vormen was.

De donkere band in het heldere centrum is de zogenoemde protoplanetaire schijf – een soort accretieschijf die zich vormt rond een zeer jonge ster.

Deze delen kunnen het dubbelstersysteem verlaten, maar meestal gaan ze via een accretieschijf over op de begeleider.

Kunstzinnige weergave van een superzwaar zwart gat met een accretieschijf en een kosmische jet.

In het binnenste deel van deze accretieschijf wordt de materie zo sterk verhit dat er röntgenstraling vrijkomt.

Rond superzware zwarte gaten bevindt zich een ronddraaiende accretieschijf, waar materiaal op valt.

Daarbij bestudeerden de onderzoekers het materiaal dat vanuit de ronddraaiende accretieschijf op de zwarte gaten valt en berekenen ze de daarbij uitgezonden straling.

Want aangenomen wordt dat de manen van Jupiter en Saturnus ontstaan zijn uit een accretieschijf rond deze planeten.

De zeer heldere gloed die dit centrum genereert ontstaat door de aanwezigheid van een supermassief zwart gat dat omringd wordt door een uit gas en stof opgebouwde accretieschijf.

Materiaal dat in de greep van het zwarte gat komt, verzamelt zich doorgaans eerst in een snel ronddraaiende schijf rond het zwarte gat, ook wel een accretieschijf genoemd.

Rond zo'n zwart gat vormt zich een snel roterende, hete accretieschijf die röntgenstraling uitzendt.

Deze emissielijnen kunnen komen van het oppervlak van de accretieschijf of van gaswolken die worden verlicht door een "centrale motor" in de ionisatiekegel.

Het resultaat is dat de materie naar het object toe spiraliseert in een accretieschijf.

Maar elk deel van de accretieschijf heeft een andere snelheid gezien vanaf onze positie.

Materie dat van de begeleidende ster in een accretieschijf om de pulsar roteert, valt na een tijd van spiraliseren wel op het oppervlak van de pulsar.

Ongeveer 1 miljoen jaar na het ontstaan van de accretieschijf begon de zonnewind te blazen, die al het overgebleven gas uit het zonnestelsel verdreef.

Tegenwoordig wordt gedacht dat FU Orionis uitbarstingen worden veroorzaakt door plotselinge massaoverdracht van een accretieschijf naar een jonge T Tauri-ster met een lage massa.

De materie verzamelde zich in een accretieschijf en werd ten slotte door het zwarte gat opgezogen.

Gas uit de begeleider valt naar het zwarte gat en vormt een accretieschijf (blauw).