Achaeïsche in een zin

De Achaeïsche Bond slaagde er eindelijk in de Peloponnesos te verenigen.

De positie van de Achaeïsche Bond in Griekenland was dankzij Aratos erg versterkt.

Het was niet goed voor de Achaeïsche Bond, die onafhankelijk wilde blijven, dat Macedonië grondgebied zou verkrijgen in de Peloponnesos.

Hij slaagde erin de Macedoniërs te verleiden tot een alliantie met de Achaeïsche Bond.

In de zomer van 222 v.Chr. ging het Macedonisch-Achaeïsche leger naar Sellasia bij de noordelijke grens van Laconië, waar ze stootten op het leger van Cleomenes.

In plaats van te wachten op de komst van de Romeinse vloot, ging de Achaeïsche vloot al naar Gythium onder leiding van Philopoemen.

Toch behielden de lidstaten van de Achaeïsche Bond hun zelfstandigheid op binnenlands gebied, hoewel ze de leiding op buitenlands gebied en de besluitvorming over vrede of oorlog overdroegen aan de algemene Bondsvergadering.

Toen Sparta in beroering was kon Philopoemen de stad binnenkomen met het Achaeïsche leger en maakte Sparta zo een lid van de Bond.

Zelfs al was Sparta machteloos geworden, de Romeinen wilden een onafhankelijk Sparta dat als een tegengewicht kon dienen tegen de machtiger wordende Achaeïsche Bond.

Ze vielen het volledige Achaeïsche leger aan en dreven het op de vlucht.

Chr.), die erin slaagde Sparta lid te maken van de Achaeïsche Bond, om weerwerk te bieden tegen de opkomende grootmacht Rome.

Omdat hij op de troon zat bij de gratie van de politieke fractie die voorstander was van de Aetolische Bond, ging hij in 219 bereidwillig in op de voorstellen van Machatas om Philippus V van Macedonië en de Achaeïsche Bond de oorlog te verklaren.

De Messeniërs werden in 399 v.Chr. door de Spartanen verdreven, waarna de stad in handen kwam van de Achaeïsche Bond tot Philippus II van Macedonië ze veroverde en aan de Aetolische Bond toewees.

Een andere antieke bron vermeldt dat aan het begin van de 7e eeuw v.Chr. Dorische inwoners van Sybaris, nadat zij door hun Achaeïsche stadsgenoten verdreven waren, hier een eigen kolonie stichtten.

In 222 werd de stad vernield door de Macedonische vorst Antigonos Doson), werd lid van de Achaeïsche Bond en onderging dezelfde lotgevallen van de andere Griekse staten die tot deze bond behoorden.

Toen de Aetolische Bond daarop afvallig werd van de Achaeïsche, trachtte Aratus de situatie op diplomatieke wijze te stabiliseren.

Aldus lukte het hem in 229 v.Chr. Argos en Hermione voor de Achaeïsche Bond te winnen.

Tot acht maal toe werd hij verkozen tot militaire leider van de Achaeïsche Bond.

Zijn expansie kwam tot stilstand door het optreden van de Achaeïsche Bond in de periode 250-243, maar hij bleef de heerser over Athene en de andere Griekse steden.