Actiepotentialen in een zin

De zenuwcellen genereren actiepotentialen en sturen op die manier informatie door naar andere cellen.

In de hersenen leiden de door de gehoorzenuwen doorgegeven actiepotentialen tot de daadwerkelijke geluidsperceptie, oftewel het luisteren.

Dit veroorzaakt een spontane activiteit in de afferente vezels tot tientallen actiepotentialen per seconde; opmerkelijk genoeg leidt die niet tot een geluidssensatie.

Een voorbeeld van de manier waarop in een neuron van de laatste categorie het aantal afgegeven actiepotentialen per seconde beïnvloed wordt door het faseverschil tussen de ‘linker’ en de ‘rechter’ toon is te zien in Fig.13.

Omgekeerd, leidt buiging van de stereocilia in de richting van het kinocilium vandaan tot hyperpolarisatie van de cel en, als gevolg daarvan, tot een verlaging van het aantal actiepotentialen ten opzichte van de rusttonus.

Deze actiepotentialen zijn op afstand meetbaar.

Als men zich verzet tegen dit plasgevoel stuurt men inhiberende postsynaptische actiepotentialen naar het parasympathische zenuwstelsel en kan men het gevoel onderdrukken en zelfs op korte termijn weer verliezen.

De door interoceptie in actiepotentialen omgezette prikkels gaan naar de hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor het reguleren van de tekort-aanvulling of van de overschot-verwijdering.

De in actiepotentialen doorgegeven trillingsfrequentie wordt door de hersenen als toonhoogte geïnterpreteerd.

De in actiepotentialen omgezette trillingsamplitude wordt door de hersenen als geluidssterkte geïnterpreteerd.

De oorzaak is hier dan ook een reeks spontane actiepotentialen.

Het coderen van de actiepotentialen is daarbij van groot belang.

Met deze techniek is het mogelijk om de voortplanting van actiepotentialen op zeer kleine schaal (bijna van cel tot cel) te bestuderen.