Adorno in een zin

De late moord op Theodor Adorno - Archief - Voor nieuws, achtergronden en columnsDe late moord op Theodor Adorno Theodor Wiesengrund Adorno kijkt over zijn linkerschouder de lens van de camera in.

Daarin verwerkte hij zelfs een niet bestaande brief van Adorno.

Ik wijs hem, teneinde hem voor rare fouten te behoeden, er op dat Adorno, Horkheimer en Gramsci al geruime tijd geleden het stoffelijke voor het eeuwige verwisselden.

Maar waarom, beste Rammstein, noemen deze mensen zich dan geen navolgers van Adorno, Gramsci c.s.? Als dit je politieke ideologie is dan ligt toch niets meer voor de hand dan je op die ideologische bronnen te beroepen?

Adorno was Benjamins contactpersoon bij het instituut, dat sinds 1932 een eigen tijdschrift uitgaf: Zeitschrift für Sozialforschung.

Adorno zag de cultuurindustrie als een machinerie die erop gericht is om het individu in het gelid te houden en de gelijkvormigheid te bevorderen.

De kapitalistische maatschappij is in Adorno's ogen een maatschappij van gelijkschakeling en gelijkvormigheid waarin het niet-identieke wordt onderdrukt.

In de tweede helft van de 14e eeuw onderging het gebouw op bevel van doge Antoniotto Adorno een aantal veranderingen.

Wanneer Adorno zegt dat dat hem niets kan schelen, geeft Fiesco zijn zegen voor het huwelijk.

Zijn vrienden ageren hier tegen bij hertog Adorno; zij gebruiken het eiland namelijk voor hun orgieën zonder dat Alviano hier weet van heeft.

Zij vertelt hem dat ze alleen van hem houdt, maar verzwijgt dat Boccanegra haar vader is, vooral omdat Adorno's familie door de doge is vermoord.

Adorno’s lezing is, om met een metafoor van hem zelf te spreken, flessenpost aan de lezer van nu, om de propaganda van deze tijd te weerstaan en te ontkrachten.

Dat middel is vele malen beter uitgewerkt dan de gedachte erachter, die juist opzettelijk wat onuitgesproken blijft, legt Adorno uit.

Die vraag probeerde de Duitse filosoof en socioloog Theodor W. Adorno in 1967 aan de universiteit van Wenen te beantwoorden.

In 1943 verscheen een van de bekendste werken van de Frankfurter Schule, van Adorno en Max Horkheimer: 'Die Dialektik der Aufklärung'.

Maar wij hebben het gewoon over degenen die de term voeding, inhoud en bekendheid hebben gegeven: Marcuse en Adorno van het Institut für Sozialforschung te Frankfurt, ook wel deFrankfurter Schule genoemd.

Onze democratie, aldus Adorno in 1967, is nooit echt volwassen geworden.

Zo multi-interpretabel als Kafka’s fictie is (Adorno beschreef het ooit als ‘een parabel waarvan de sleutel is gestolen’), zo ondubbelzinnig is de brief die hij vijf jaar voor zijn overlijden aan zijn vader richtte.

Bauman schaart zich met zijn straffe interpretatie van het modernisme bij Adorno en Horkheimer, die in het rationalisme van de Verlichting ook de volle nadruk legden op de verharding van het denken en doen, en niet op de bevrijdende kant.

Het hele geldsysteem is verrot en dat is het al meer dan honderd jaar, maar de volgelingen van de 'Frankfurter Schule' met Adorno boven op de bankjes.