Afbeeldingsfouten

Afbeeldingsfouten Al het bovenstaande geldt onder bepaalde voorwaarden: * De lichtstralen maken een kleine hoek met de optische as en dicht langs de optische as ( paraxiale benadering ).

Bepaalde afbeeldingsfouten kunnen hierdoor gemakkelijker worden gecorrigeerd.

De constructie van lichtsterke objectieven vraagt niet alleen meer materiaal, maar het is ook ingewikkelder, om afbeeldingsfouten te beperken.

De sensor werd voor het eerst in 1994 gebruikt voor het meten van afbeeldingsfouten van het menselijk oog gebruikt.

Een Hollandse kijker geeft een rechtopstaand beeld, maar vertoont sterkere afbeeldingsfouten dan een astronomische kijker, waarvan ook het oculair een positieve sterkte heeft.

Bij het veranderen van de stand van de telescoop kan een dergelijke spiegel ten gevolge van de zwaartekracht iets doorbuigen, waardoor afbeeldingsfouten ontstaan.

Optische details Volgens Gross et al. heeft een Cooke-triplet uit dunne lenzen acht vrijheidsgraden voor het corrigeren van afbeeldingsfouten: elk van de drie sferische lenzen heeft twee kromtestralen, en er zijn twee lensafstanden.

Temeer daar grote telescopen meestal „eenlingen” zijn – dat wil zeggen niet in series gebouwd – konden steeds nieuwere varianten worden gebouwd met steeds betere specificaties en betere correctie van afbeeldingsfouten.