Afgeveerd

Bij verlaagde stationwagons wil de achterzijde weleens ‘klapperen’ (te stijf afgeveerd), maar daar is geen sprake van.

Zelfs in de jaren 60 wisten ze dit al. Mijn Caterham is bijvoorbeeld ook zacht afgeveerd.

Vaak hebben ze even weinig veerweg of zijn ze zelfs harder afgeveerd doordat het zwaartepunt hoger ligt en de rolneiging groter is.

Al was hij hard afgeveerd.

Bevalt goed, maar wel erg hard afgeveerd.

Dat staat voor mij op eenzelfde niveau als bijvoorbeeld ‘plankhard afgeveerd’.

En t ding is veel te straf afgeveerd om al dat gewicht enigszins in bedwang te houden.

Gewichtsbesparing in on-afgeveerd gewicht (wielen en onderstel) mag je altijd factor 10 doen.

De meeste motorfietsen werden decennialang aan de achterzijde afgeveerd met twee demper/veereenheden.

Hierbij is zijn de tractiemotoren wel, maar de tandwielenkast niet volledig afgeveerd.

Later werden ze, na problemen bij de reizigers, wat stugger afgeveerd.

De auto onafhankelijk afgeveerd!

Bij hogere snelheden wordt een ophanging gebruikt waarbij de tractiemotor volledig is afgeveerd, bijvoorbeeld de zogenoemde ' Hohlwellen-antrieb ' (holle as-aandrijving).

De berijder had een "sprung subframe ", waarbij zowel het zadel als de voetsteunen afgeveerd waren.

Dit geeft een motorconfiguratie, waarbij de tractiemotor wel volledig afgeveerd in het draaistelframe is opgehangen, maar de tandwielenkast ongeveerd is.

Omdat zowel de tractiemotor als de tandwielenkast volledig afgeveerd zijn opgehangen in het draaistelframe, wordt deze techniek veel gebruikt bij rollend materieel dat een hoge maximumsnelheid heeft, dat wil zeggen snelheden van 160 km/h of hoger.

De achterwielophanging bestond uit twee kokerbalk-armen die door rubbervering werden afgeveerd.

De zijspanbak was op zichzelf aan de achterkant door twee bladveren afgeveerd, aan de voorkant in rubber gelagerd.