Alemannen

Julianus had de sterkte van de Alemannen onderschat, want de strijd eindigde in het voordeel van de Alemannen.

De Romeinen trachtten door het sluiten van bondgenootschappen verdere terreinwinst van de Alemannen te beperken en voor een deel slaagden zij daarin, want gedurende de 5e eeuw bleven de Alemannen grotendeels in Zuid-Duitsland, Zwitserland en de Elzas.

Strijd tegen de Alemannen Terwijl de Romeinen in Mediolanum elkaar bevochten, waren in het noorden de Alemannen (een Germaans volk) via de Brennerpas het rijk binnengevallen.

Als ruiters van de Apocalyps stortten ze zich op het Romeinse Rijk: Alemannen, Bourgondiërs, Goten, Franken, Langobarden en Vandalen.

Daarbij verdronk er een groot deel toen ze de Rijn probeerden over te steken (ongeveer 2.000, als Libanius' aantal van 8.000 dode Alemannen juist is).

Daarna trokken de Franken plunderend het grondgebied van de Alemannen binnen.

De Alemannen kwamen als overwinnaars uit deze veldslag.

De Franken achtervolgden de Alemannen tot in het gebied van de Ostrogoten.

De gebieden van de Alemannen in het westen van hun koninkrijk en het Rijnland (behalve de Elzas) werden door de Franken ingelijfd.

De leider van de Alemannen werd daarbij gevangengenomen en gedwongen een voor de Romeinen zeer voordelige vrede te sluiten.

De overwinning was een opsteker voor de Romeinen, die even daarvoor nog de mindere van de Alemannen waren geweest.

Deze vrede was overigens geen lang leven beschoren, want reeds kort na de dood van Julianus, in 364, vielen de Alemannen Gallië alweer binnen.

Dit leidde tot meerdere oorlogen waarin de Alemannen werden verslagen.

Elton (1996) 107 Bij de Alemannen daarentegen werden metalen harnassen en helmen enkel gedragen door de leden van de sociale elite.

Gallienus' leger wist de Alemannen in de slag bij Mediolanum te verslaan.

Het Romeinse leger bestond uit ongeveer 35.000 soldaten, de Alemannen waren met twee maal zoveel.

Hij was na 254 onder andere actief in het bestrijden van binnengevallen Franken en Alemannen.

Mogelijk is de beëindiging van het Elzasser hertogdom vooral veroorzaakt doordat de Elzas vanouds onderdeel uitmaakte van Alemanië en dat er na de definitieve onderwerping van de Alemannen in 745 geen behoefte meer was aan een apart hertogdom in de Elzas.

Tot hun verdwijnen onder Frankisch gezag bleven de Alemannen een los geheel van tijdelijk georganiseerde bendes die niet in staat en ook niet van zin waren om een staat te stichten met een continue hiërarchie en wetgeving.

De Alemannen trokken zich terug naar het noorden en de Romeinen zetten de achtervolging in, bij Pavia vond een volgend treffen plaats.