Algren in een zin

De film eindigt met Algren die terugkeert naar het dorp van Katsumoto, tot verbazing van allen, maar tot het geluk van Taka en haar kinderen.

In respect voor de tradities antwoordt Algren dat hij de keizer zal vertellen hoe Katsumoto heeft geleefd.

In Tokio, enkele dagen later, valt op hoezeer de situatie veranderd is: Algren weigert een drankje (omdat hij discipline heeft geleerd bij de samoerai) van Omura en overweegt te vertrekken, niet langer in zijn missie gelovend.

Beauvoir vertrok eveneens naar de VS en ontmoette haar grote liefde Nelson Algren.

Door Algren werd De Beauvoir deel van een traditioneel man-vrouwkoppel, iets wat ze altijd een belachelijk bedenksel had gevonden, iets voor 'damesromannetjes'.

Haar Amerikaanse vriend en andere grote liefde, Nelson Algren, past trouwens precies in het beeld van die tijd: een communistische, Amerikaanse schrijver over Het Leven Zelf, alles verklarend aan de hand van, uiteraard, Freud.

Na hun eerste dagen samen in 1947 noemt De Beauvoir Algren al ‘my beloved friend and lover, my one-week and forever husband’.

De schrijver Nelson Algren heeft vlak voor zijn dood een denkbeeldige ontmoeting met Simone de Beauvoir met wie hij een liefde/haat verhouding had.

Volgens Depp is Algren een echte macho.

Algren springt mee in de bres en, gewapend met de katana die aan de dode echtgenoot toebehorend van Taka (die haar oudste zoontje eerst zelf wilde hanteren), weet hij Taka en de kinderen van een wisse dood te redden.

Hij werd opgedragen aan Nelson Algren, Amerikaanse communistisch gezinde schrijver met wie de Beauvoir twee jaar lang (1947 en '48) een gepassioneerde liefdesrelaties onderhield.

In de autobiografie staat onder andere het relaas van hun reis naar Zuid-Amerika beschreven, en het belang van de ring die Algren/Brogan aan Anne/De Beauvoir heeft gegeven (en waarmee ze begraven is)..