Almagest in een zin

In de tweede eeuw na Christus nam de Griekse sterrenkundige Claudius Ptolemaeus een lijst met omschrijvingen en posities van ruim duizend sterren op in zijn beroemde boek de Almagest.

Een vergelijking van zijn werk met de Almagest toont aan dat Copernicus in meer opzichten een 'renaissancewetenschapper' was, eerder een voorzichtig geleerde dan een revolutionair, omdat hij Ptolemaeus' methoden volgde, zelfs de volgorde van presentatie.

Het boek de Almagest werd tijdens de Middeleeuwen in Europa gezien als de culminatie van alle wijsheid die de Grieken hadden opgedaan in de oudheid en werd daarmee als bijna heilig gezien.

Hij schreef dit in twee boeken: de Tetrabiblos (over astrologie) en het Almagest (over astronomie en aardrijksunde).

Het boek de Almagest werd tijdens de Middeleeuwen in Europa gezien als de culminatie van alle wijsheid die de Grieken hadden opgedaan in de oudheid, en werd daarmee als bijna heilig gezien.

Het superlatief daarvan is Ἡ μεγίστη σύνταξις, wat weer ten grondslag ligt aan de Arabische naam al-majisṭī (المجسطي), waarvan de naam "Almagest" de Latijnse vorm is.

In zijn bekendste werk Islah al-Majisti ("Verbetering van Almagest") staat zijn beroemde weerlegging van een bewering van Ptolemaeus.

De Almagest bevatte ook een sterrencatalogus en een lijst van 48 sterrenbeelden die door Hipparchus beschreven waren.

Maar toch leunt het kosmologisch model van de Goddelijke Komedie meer aan bij het model van Aristoteles dan bij dat beschreven in de Almagest van Ptolemaeus.

Rond 829 vertaalde hij Almagest van Claudius Ptolemaeus, dat in die tijd al vertaald was door Hunayn ibn Ishaq en Sahl ibn Bishr.