Alruin

Alruin in oude verhalen Al vroeg was men buitengewoon voorzichtig om alruin uit de grond te trekken.

Na een korte worsteling weet Tom Poes de alruin uit de machine te verwijderen.

Sindala gelooft dit verhaal niet en uiteindelijk vertelt de magister hem waar hij de alruin kan vinden.

Ugone da Lucca ontdekte in de 12e eeuw een stof die, wanneer ingeademd, de patiënten in slaap brengt zodat zij tijdens een operatie geen pijn voelen; het is bekend dat hij hiermee de alruin bedoelde.

Volgens het volksgeloof groeide de alruin op plekken waar gehangenen hun zaad hadden geloosd tijdens de laatste krampachtige stuiptrekkingen voor de dood.

Karakteristiek voor zijn latere werk is ook het verhaal Alruin van Oek de Jong.

Alruin zou hier ook zijn magische krachten aan ontlenen.

Op zijn kamer probeert hij met verschillende proefjes erachter te komen wat als tegengif kan dienen, en dit lukt: het tegengif is het sap van de Alruin.

Ernst Schmidt ontdekte in 1888 het Scopolamine in de Alruin.

De wortels van de alruin werden vaak door mensen bewerkt en besneden zodat zij nog meer op een menselijke gestalte gingen lijken.

Er wordt vaak verwezen naar alruin als zijnde de liefdesappel (die ook in de bijbel wordt genoemd).

Hij stuurde de goden naar Aboe ( Elephantine ) om een grote hoeveelheid alruin -vruchten te halen.

Ook werd de wortel van de heggenrank vaak als alruin verkocht.

Sindala gelooft echter niet in dit verhaal en uiteindelijk vertelt de magister hem waar hij de Alruin kan vinden.