Altaarstukken

Die overzetscène is eindeloze variaties neergezet op schilderijen, medailles, altaarstukken enz.

Toen de Sint-Jan enkele jaren later toch nog overging naar de hervormden, zijn deze katholieke altaarstukken er alsnog weggehaald.

Aan weerszijden van het altaar bevinden zich twee altaarstukken, geschonken door de hofdame Birgitte Gøye en de Deense zeeheld Herluf Trolle.

Aposteltafel: beide reliëfs zijn oorspronkelijk altaarstukken en dateren van omstreeks 1100.

Bening schilderde niet alleen miniaturen in handschriften maar maakte ook een aantal losstaande werken en altaarstukken.

Dankzij een vernuftig katrolsysteem (dat in verscheidene jezuïetenkerken te vinden is) kon men de vier altaarstukken afwisselend tonen, afhankelijk van de liturgische feesten.

De altaarstukken kwamen tot stand in opdracht van graaf Gottfried Werner von Zimmern, voor wie de schilder werkte in de periode van ongeveer 1530 tot 1538.

Dit liet toe een aantal altaarstukken op basis van stijlkenmerken aan deze schilder toe te wijzen.

Het verhalende schilderwerk vond aanvankelijk zijn weg naar de altaarstukken en glasramen, maar werd in de veertiende en vijftiende eeuw terug populair.

Hierna werden de voor- en achterzijden van elkaar gescheiden en opnieuw gemonteerd tot twee altaarstukken, de ene voor het altaar van de heilige Ansano, de ander voor het altaar van het Allerheiligste Sacrament (Santissimo Sacramento).

Hij schilderde ook altaarstukken.

Hij voerde in Genua ook talrijke altaarstukken en ontwerpen voor wandtapijten uit.

Hij volgde waarschijnlijk schilderlessen bij zijn vader, Simon Damery, en bij de Luikse schilder van altaarstukken, Antoine Durbuto.

In het jaar 1641 bouwde de houtsnijder Tönnies Mahler de preekstoel, het vroegste werk van Mahler, die in de 17e eeuw altaarstukken en preekstoelen voor veel Oost-Friese kerken maakte.

Mostaert wordt gezien als een kundige, maar tamelijk behoudend schilder van altaarstukken en devotionele stukken en als een goed portretschilder.

Ook schilderde hij altaarstukken voor diverse kerken.

Siena was blijkbaar een voorloper in de vormgeving van altaarstukken; er werd eerder dan in andere centra een voorloper van de gotische vormen gebruikt die standaard zouden worden in de 14e eeuw.

Vanaf de late 14e eeuw tot zijn dood in 1408 was Pere Nicolau de onbetwiste marktleider voor de productie van altaarstukken in Valencia.

De altaarstukken in verschillende kerken van Noord-Duitse Hanzesteden verrieden weer vaak Bourgondische, Vlaamse en Noord-Nederlandse invloeden.

Iets vergelijkbaars gebeurde ook in Europa, getuige de rijke altaarstukken in katholieke kerken, maar het leeuwendeel van het geïmporteerde goud werd geïnvesteerd in nieuwe handelsondernemingen.