Alvarezsauriden in een zin

Dat wijkt sterk af van de vorm bij Aziatische alvarezsauriden waarbij het ravenbeksbeen een vlakke en vrij dunne plaat vormt.

De halswervels hebben een doornuitsteeksel dat laag is en centraal geplaatst zodat in bovenaanzicht de wervel, inclusief de gewrichtsuitsteeksels, een X-vorm heeft die typisch is voor alvarezsauriden en oviraptoriden.

Het heeft een goed ontwikkelde deltopectorale kam maar die steekt niet zo extreem uit als bij de alvarezsauriden.

Ze hebben als secundaire gewrichtsverbindingen nog zwak ontwikkelde hyposfeen-hypantrum-complexen, een basaal kenmerk daar latere alvarezsauriden dergelijke connecties verloren.

In 2010 werd de ontdekking van Haplocheirus bekendgemaakt, een vroege aftakking van de stamlijn die naar de alvarezsauriden leidde.

Albinykus is een van de kleinste bekende alvarezsauriden.

Anders dan bij de alvarezsauriden zijn de handklauwen van Haplocheirus spits en sterk gekromd, met grote hoog geplaatste bulten voor de pezen van de krommende spieren zodat ze een grijpende functie van de hand ondersteunen.

Beschrijving Grootte en onderscheidende kenmerken Een model van het skelet Patagonykus is een van de grotere alvarezsauriden.

De alvarezsauriden hebben een enorm robuuste eerste vinger, die gezien wordt als een orgaan om de bast in zijn geheel te verwijderen.

De geslachtsnaam is afgeleid van het stadje Linhe in Binnen-Mongolië en verbindt dit met een verbasterd Grieks onyx, "klauw", een achtervoegsel dat sinds Mononykus gebruikelijk is geworden in de naamgeving van alvarezsauriden.

Die hebben in het midden een naar onderen gerichte inkeping precies op de positie waar sommige latere alvarezsauriden een paar foramina bezitten.

Eigenaardig is dat eieren uit Argentinië die eerder aan alvarezsauriden waren toegewezen, langwerpig zijn.