Amniota in een zin

In plaats van een van de eerste amniota te zijn (tetrapoden die eieren met harde schaal leggen, inclusief synapsiden, reptielen en hun nakomelingen), was Westlothiana nogal een naaste verwant van amniota.

Aanvankelijk bleven de Amniota in de schaduw van hun amfibische verwanten staan, maar vanaf het Vroeg- Perm werden de Amniota de dominante groep op het land.

Ook hebben de onderzoekers bewijs gevonden voor ‘verlengde embryoretentie’ (EER) in deze archaïsche amniota.

Amniota verschillen ook sterk van amfibieën in het feit dat ze slechts twee grote proximale tarsalia bezitten.

Bovendien zijn ze merkbaar kleiner dan het dijbeen, een aandoening die omgekeerd is aan de trend in de meeste reptiliomorpha die leidt tot amniota.

Desalniettemin is het bezit van enige hoeveelheid contact tussen het prefrontale en het postfrontale een primitief kenmerk dat verloren is gegaan door echte amniota.

De tanden zijn allemaal even groot, in tegenstelling tot veel vroege amniota met grotere tanden als tanden in het midden van de mond.

Dit is ongewoon primitief in vergelijking met vroege amniota, die meestal denticuli hadden die zijn geconcentreerd in slechts een paar delen van de pterygoids.

Dit kenmerk komt niet voor bij hedendaagse Amniota.

Dit is een ontwikkelingsvolgorde die omgekeerd is aan die van alle andere bekende Amniota waarbij normaliter eerst de kauwfunctie evolueert en dan pas de kroonhoogte toeneemt.

Grotere (tetrapode) landdieren uit het Perm waren of amfibieën of Amniota ( reptielen en voorouders van de zoogdieren ).

Ongeveer 20 miljoen jaar later (340 Ma, in het Vroeg-Carboon) ontwikkelden zich soorten (zogenaamde amniota ) die eieren konden leggen met een harde schaal, waardoor ze zich volledig op het land konden voortplanten.

Uit de Reptiliomorpha ontwikkelden zich in het Laat- Mississippien de eerste Amniota.

Bovendien hebben de Amniota een ademhalingscapaciteit op basis van het longvolume in plaats van de keelpomp die bij amfibieën lucht de longen instuwt.