Andante

Omdat andante bij de langzame tempi hoort, kan gesteld worden dat de aanwijzing andante ma non troppo sneller is dan andante, omdat men immers langzaam, maar niet te langzaam moet spelen.

Het tweede deel (Andante sereno) kent langere muzikale lijnen en lijkt in hetzelfde tempo gespeeld te worden (Allegro is een tempo-aanduiding voor snel, Andante voor gaande).

Een groots andante terugkeer naar het eerste thema doet zich aan, waarna het Andante - Allegro wordt afgesloten in een spannend virtuoos allegro.

Veel dirigenten bleven het Andante echter als tweede deel nemen en in de late jaren '50 werd het Andante bijna standaard als 2e deel gespeeld.

Mahler schreef in eerste instantie eerst het tweede deel ‘scherzo’ (het snellere, dansbare deel van een klassieke symfonie) en daarna het derde deel ‘andante’ (het rustige deel).

De historische site van brouwerij De Ridder wordt dan de nieuwe thuis van Andante (centrum voor geestelijke gezondheidszorg), methodeschool ’t Speelscholeke en het Stadsmakersfonds, een coöperatieve vereniging.

Het Andante greep daarna terug op de bezonken sfeer van Sibelius.

Andante cantabile con variazioni voor viool, altviool en cello, Op.

Andante, voor viool en piano, op.

Deel 2 (Andante cantabile), het zangerige gedeelte laat dezelfde techniek horen.

Deel drie (Andante tranquillo) blijft kalm maar heeft hier en daar een uitbarsting.

Deel vijf (Andante tranquillo) legt de nadruk op het timbre van de diverse instrumenten met en tegenover elkaar; bovendien schreef Holmboe hier diverse strijktechnieken voor.

De lange lijnen verschijnen in deel 2, Andante cantabile, waarin een motief uit cellopartij hier terug te vinden is in de eerste viool.

Deze tweede metamorfose is de kortste van de vier en is een eendelig werk met secties: Allegro con forza - Andante tranquillo – Allegro – Allegro con forza.

Een luid C-majeurakkoord schalt uit het orkest waarna een thema in As majeur wordt ingezet, gemarkeerd als Andante.

Er is enige controverse over de volgorde van de middendelen (het Scherzo en het Andante).

Het Andante, dat de aanwijzing mouvement de sicilienne heeft meegekregen, ademt een achttiende-eeuwse sfeer.

Het Andante is vrij helder van klank waarin de hoofdrollen worden bezet door de piano en het strijkorkest.

Het Andante non troppo opent met een vier minuten durende solo voor de viool en cello.

Het eerste deel (Andante) bestaat uit een korte introductie die overgaat in een snellere passage.