Ander

Beide standpunten plaatsen de allochtonen in de positie van de absolute Ander: de betere Ander of juist de misdeelde Ander; de perfecte Ander, of juist de weerloze Ander.

Voor jou is het financieel (belastingtechnisch) niet verstandig, de ander vind het toestel te groot, de ander vind hem te duur, de ander vind hem te zwak qua specs, de ander vind hem geweldig.

Gedachten wat jij hebt met Spotify, heeft een ander mens met Apple Music, een ander met Google Music, 1 is heilig over Netflix, de ander over HBO de ander over Fox Sports enz enz en jij doet daar lekker aan mee door voor Spotify te gaan.

De een wil bloot, de ander gekleed, de een wil voor het open raam, de ander onder de dekens, de een wil het met z’n drieën, de ander alleen als de buurman of buurvrouw toekijkt, de een wil ruw, de ander teder.

Altijd maar de ander verwijten, de ander uitmaken voor rotte vis, de ander belachelijk maken.

De ene leerling zingt puur voor het plezier, de ander zingt in een koor of bandje, weer een ander gaat toelating doen op een conservatorium en voor weer een ander is het zijn of haar beroep.

De ontmoeting met de ander (de Ander in de ander) houdt haar vreugdevol gaande.

Er is totaal geen interesse in wie de ander is, wat de ander beweegt, hoe de ander denkt, en dus ook geen ware zoektocht naar de zwakke plekken.

Ze voelt wat een ander niet voelt, ziet wat een ander niet ziet en hoort wat een ander niet hoort.

Er is niet alleen de feitelijke ander die zich buiten het zelf bevindt, maar ook de voorstelling van de ander, die wordt opgenomen als de ander-in-het-zelf.

Want als je zelf goed wil leven, moet je ook om een ander denken, je moet ook naar een ander respect tonen en voor een ander leven.

Het zegt ook iets over hoe macht werkt, hoe de een de ander gebruikt en hoe de een de ander laat vallen als een baksteen als een en ander geen reet meer oplevert.

De 1 is een auto fanaat, de ander een fiets, de ander een tv, de ander een krultang fanaat en etc.

De ene roept nog steeds fanatiek dat het een SU-25 was, de ander schreeuwt nog steeds Oekraine schoot op Poetin, weer een ander gilt nog steeds Igor Kolomoisky, en weer een ander de VS was het.

Vergeven is een intense vorm van geven: je geeft niet iets, maar je geeft jezelf, en juist in waar het pijn doet en de ander je pijn gedaan heeft, Je draagt het voor de ander weg en vergeeft zo die ander.

Wij Goedmensen, zo orakelt Freek, verwijten de ander zichzelf als een te zien, en de ander als ander.

Pas als je de ander ziet staan in diens eigenheid en voelt dat die ander minstens net zoveel rechten als jij, kun je het opbrengen om die ander te respecteren.

Ja, we krijgen een 'warm gevoel' als we iemand te hulp schieten, misschien hebben andere dieren dat ook wel, maar omdat dat gevoel ons via de ander bereikt, en uitsluitend via die ander, is helpen niet egocentrisch, maar echt gericht op de ander.

Een idee uitvoeren van een ander, op de voorwaarden van een ander en binnen de planning van een ander is geen participatie, dat is werk.

Of je wilt dat de ander verandert ten gunste van jou (en dan heb je dus de betrokkenheid van de ander nodig), of de ander stelt jouw feedback op prijs en stelt zich daarmee afhankelijk op van jou.