Andreotti in een zin

Andreotti's zevende regeerperiode, had op deze manier niet mogen eindigen.

Felice Casson, een Italiaanse rechter, was tijdens zijn onderzoek naar extreemrechts terrorisme voor het eerst op het geheime Gladio-netwerk gestuit en had Andreotti gedwongen een verklaring af te leggen.

Hoewel half Italië de neven Salvo kent, beweerde Andreotti de beide maffiosi niet te kennen.

Na de moord nam Andreotti weer contact op met de maffia om om opheldering te vragen.

Ondanks Andreotti's banden met de maffia, kon hij altijd rekenen op de steun van de Verenigde Staten, omdat zij in de DC de belangrijkste tegenstander van de communisten zagen.

Er gaan stemmen op dat het Andreotti en de rechtervleugel van de DC niet slecht uitkwam dat Moro was ontvoerd; zij waren namelijk geen voorstander van een coalitie met de PCI.

Er wordt beweerd dat hij een telefoontje heeft gehad van Gelli dan wel Andreotti, of iemand die in direct contact stond met de CIA.

Andreotti had zijn macht niet geusurpeerd, maar keer op keer democratisch door de kiezers laten legitimeren.

Andreotti onderhield nauwe banden met het Vaticaan.

De Andreotti's, Forlani's, Craxi's en de andere groten van het ancien regime zijn inderdaad bijna allemaal weggesaneerd - al valt een toekomstige rehabilitatie niet uit te sluiten.

De machtige rechts-katholieke organisatie Comunione e Liberazione, waarvan Andreotti jarenlang de goeroe is geweest, weet nu al dat hij onschuldig is.

De partij stortte niet van de ene dag op de andere in elkaar, maar verloor gaandeweg aan invloed, ook al bij gebrek aan sterke leiders, zoals Fanfani, Moro en Andreotti indertijd.

Die lichte bochel, die flinterdunne mond, die flaporen, dat naar achter gekamde haar: sprekend Andreotti.

En hebben ook de neofascisten zich niet meermalen met liefde voor Andreotti's karretje laten spannen?

Ex-minister Claudio Vitalone, die samen met zijn politieke patroon Andreotti verdacht wordt van de moord op de journalist Pecorelli, heeft al een vergelijking getrokken met juridische monsters als het proces tegen Dreyfus en tegen Sacco en Vanzetti.

Het schoolvoorbeeld is de christen-democraat Giulio Andreotti, hét gezicht van de Italiaanse staat vanaf na de Tweede Wereldoorlog tot begin jaren negentig.

Nu ik een glimp van de macht achter de macht heb kunnen zien - dus de macht achter Lubbers, achter Andreotti - dan zie ik een soort mannenbroedergemeenschap waar ik geen deel van wil uitmaken.

Tegen Andreotti, die vijftig jaar de regering heeft geleid, wordt in het ene proces vijftien jaar geëist en in het andere levenslang!

Zelfs niet met Andreotti.

Andreotti beweert dat zijn aanklagers een politiek proces tegen hem willen voeren.