Ankylosauriërs in een zin

Ankylosauriërs hebben zo'n honderd miljoen jaar bestaan en kwamen op de meeste, zo niet alle, continenten voor.

Arbour wees er op dat Saichania, Tarchia en Zaraapelta kennelijk tijdgenoten waren en dat er toen dus minstens drie ankylosauriërs hetzelfde gebied bewoonden.

Bij ankylosauriërs vormen osteodermen en mogelijke stekels echter altijd één geheel en de putjes zijn in feite verankeringen voor de hoornschacht van de osteoderm.

Dat ankylosauriërs geen al te hoge maximumsnelheid bezaten, betekent echter niet dat ze uitgesproken sloom waren.

De alleroudste bekende ankylosauriërs bestaan alle uit slecht bewaard skeletmateriaal.

De ankylosauriërs die zich met hun brede bek en enorme buikholte in leven konden houden met grote hoeveelheden laagwaardig voedsel, werden talrijker.

De diagnose van Molnar uit 1980 vermeldde voornamelijk kenmerken die door andere ankylosauriërs gedeeld worden.

De lage doornuitsteeksels van de sacrale wervels van de heup duiden erop dat ankylosauriërs zich niet op hun achterpoten konden verheffen.

De studie naar ankylosauriërs heeft tot nu toe geen heel stabiele resultaten opgeleverd.

Ieder neusgat heeft een tamelijk verticaal neusschot, dat ook weer bij de meeste ankylosauriërs bekend is maar bij deze meestal meer horizontaal loopt.

Over het algemeen wordt aangenomen dat ankylosauriërs relatief trage dieren waren.

Pelta is een gebruikelijk element in de namen van ankylosauriërs vanwege hun schildvormige pantserplaatjes.

Ze missen de dus de kenmerkende verticale middenrichel en opstaande basisrand van de latere ankylosauriërs.

De geslachtsnaam verbindt de tegenwoordig meer gebruikelijke halfindiaanse naam van de Meyers Creek, de Ah-shi-sle-pah Wash met een Klassiek Grieks πέλτη, peltè, "klein schild", een gebruikelijk element in de namen van de gepantserde ankylosauriërs.

Het kan ook zijn dat hij gepantserde ankylosauriërs at, waarvan veel botten gemengd met die van Utahraptor gevonden zijn.

Omdat de groep, wat het aantal bekende soorten betrof, vrij klein was, werden vaak de ankylosauriërs en soms zelfs de Ceratopia maar onder de Stegosauria gerekend.

Ankylosaurus heeft daarmee de meeste maar ook de kleinste tanden van alle bekende ankylosauriërs.

Bij ankylosauriërs neemt de staart minder dan de helft van de lichaamslengte voor zijn rekening.

De grotere soortenrijkdom aan ankylosauriërs tijdens deze periode kan hieruit verklaard worden.

De schedel is voor zover bekend lang en hoog, vermoedelijk smaller dan bij de meeste ankylosauriërs.