Anselmus

De Schotse sfeer verwijst naar de vriendschap tussen Anselmus en koning James III, nadat Anselmus op diplomatieke missie naar Schotland reisde.

Een aantal van zijn andere werken vertonen sterke invloeden van Anselmus, zoals De angelo perdito, De spiritu sancti, waarbij hij Anselmus om de oplossing van een probleem uit het werk vroeg, en De anima.

Hendrik en Anselmus probeerden de kwestie door onderhandelingen op te lossen maar uiteindelijk koos Anselmus ervoor om weer in ballingschap te gaan, en Hendrik legde beslag op zijn inkomsten.

Mathilda correspondeerde met Anselmus van Canterbury en bemiddelde in het politieke conflict van Hendrik met Anselmus in de periode (1103-1107).

Anselmus van Canterbury Anselmus van Canterbury (1033-1109 n.Chr.) ontvouwde zijn invloedrijke verzoeningsleer in het werkje Cur Deus homo ("Waarom God mens werd").

Anselmus van Canterbury (1033-1109) was een Benedictijner monnik die abt werd in de Normandische abdij van Le Bec Hellouin.

Af en toe bezocht Anselmus Engeland om daar de eigendommen van de abdij van Bec te inspecteren.

Anselmus en Dolf worden al snel tegenstanders.

De hertog had plannen om een kruistocht te ondernemen en de Jeruzalempelgrim Anselmus kon hem hierin raad geven.

Door die laatste werd Anselmus in 1103 zelfs verbannen.

Hendrik nam de bezittingen van Ranulf in beslag en liet hem door Anselmus van Canterbury uit zijn bisschopsambt zetten.

In de latere beeldvorming zijn Anselmus (juridische verzoeningsleer) en Abaelardus (verzoening door liefde) vaak tegenover elkaar uitgespeeld.

Na de dood van Herluin het jaar daarop werd Anselmus de tweede abt van Bec, en in 1093 trad hij wederom in de voetsporen van Lanfranc als de tweede Normandische aartsbisschop van Canterbury.

Nochtans bekleedde Anselmus nooit meer een functie binnen het stadsbestuur.

R. Smith, "The place of Gundulf", p. 272. Deze Ralph zou later Anselmus opvolgen als aartsbisschop van Canterbury.

Toen hij vijftien jaar was wilde Anselmus in een klooster intreden.

Anselmus leverde het ontologische godsbewijs.

Gedichten zijn diepe zielenroerselen en wellicht dat de lezer in deze dichtbundel kan vinden waar Anselmus zijn kracht vandaan haalde en hoe hij zijn traumatische ervaringen tot een positieve levenshouding heeft weten om te zetten.

Het contact tussen de aartsbisschop en de koning wordt zo goed, wat helemaal het karakter van Anselmus tekent, dat de koning hem over Engeland laat waken waneer hij zelf afwezig is.

Erin zijn onder andere excerpten te vinden van oude schrijvers als Augustinus, Orosius en Macrobius, maar ook van tijdgenoten als Anselmus van Canterbury, Odo van Cambrai en Gilbert Crispin.