Antarctische

Pine Island en andere West-Antarctische gletsjers zijn veel groter dan de gletsjers die uit het Antarctische schiereiland stromen, waardoor de gevolgen veel extremer zijn.

De Oost-Antarctische ijskap is ongeveer tien keer groter dan de West-Antarctische ijskap, maar is tevens veel stabieler.

Het Antarctische schiereiland is het noordelijkste deel van het Antarctische continent en strekt zich uit richting Zuid-Amerika.

Verspreiding en leefgebied Deze soort komt voor rondom het gehele Antarctische continent, van het sub-Antarctische gebied tot aan het pakijs.

Tux is een antarctische vogel.

Hij voer als eerste ten zuiden van de Antarctische cirkel... en komt er al 35 jaar.

Daarom schakelen onderzoekers geregeld de hulp in van satellieten, om zo vanaf boven het Antarctische landschap af te speuren naar tekenen van leven, zoals pinguïnpoep.

De dieren brengen het grootste deel van de Antarctische zomer door met het jagen op vissen en schaaldieren.

De ozonconcentratie boven de zuidpool fluctueert van nature: aan het eind van de Antarctische zomer – als de zon zich weer laat zien – wordt de ozonlaag tot in september alleen maar dunner, om zich vervolgens weer te herstellen.

Deze grafiek toont de omvang van het Antarctische zee-ijs vanaf 13 februari 2023 in vergelijking met voorgaande jaren.

Elke verandering in deze Antarctische oceaanstroming zal ingrijpende gevolgen hebben.

Het blijft echter een uitdaging om in te schatten hoe de meer dan 215.000 individuele gletsjers op de aarde – dit is nog exclusief de Groenlandse en Antarctische ijskappen – zullen reageren in de verschillende opwarmingsscenario’s die nu bestaan.

Ze verwachten dat, als de wereld verder opwarmt, de Antarctische ijsplaten in de komende decennia in een hoger tempo zullen smelten.

Antarctica is bedekt met twee enorme ijsmassa’s: de Oost- en West-Antarctische ijskap.

Daarbij moet echter wel worden opgemerkt dat de temperatuurmetingen op Antarctica niet zo heel ver teruggaan als elders op de aarde; de meeste Antarctische onderzoeksstations werden pas diep in de twintigste eeuw opgetuigd.

De studie toont aan dat de veranderende watercirculatie in de Zuidelijke Oceaan de stabiliteit van de Oost-Antarctische ijskap in gevaar kan brengen.

De wetenschappers verzamelden eerst monsters van 28 locaties over een 2.000 km lang stuk van het meest bereisde deel van Antarctica, dat zich uitstrekt van het Antarctisch Schiereiland tot het binnenland van de West-Antarctische ijskap.

Een passagier van een Antarctische cruise is om het leven gekomen toen het schip waarop zij zat werd getroffen door een ‘monstergolf’.

En vorige week nog, ontdekten onderzoekers dat warm water koers zet richting de Oost-Antarctische ijskap.

Het tempo waarin de twee Antarctische monstergletsjers zich terugtrekken blijkt in de afgelopen dertig jaar te zijn verdubbeld.