Antropocentrisme in een zin

The metaphysics of apes sluit aan bij Corbey's Wildheid en beschaving: de Europese verbeelding van Afrika (1989), dat zich veeleer richtte op etnocentrisme, en minder op antropocentrisme.

De paus heeft het over scheefgegroeid antropocentrisme.

Beïnvloed door, onder andere: OOO (Object Oriented Ontology), een door filosoof Graham Harman begonnen denkrichting die zich verzet tegen het antropocentrisme.

We durven het antropocentrisme als wetenschappelijk feit niet aan.

Zo bezien is het omarmen van het antropocentrisme geen ijdel gedoe en ook geen post-christelijk complex waarbij de mens zichzelf ten onrechte in het middelpunt plaatst, maar een beslissende stap op weg naar volwassenheid.

Ik gebruik het antropocentrisme om de ontwikkelingen te begrijpen, maar volg het ecocentrische uitgangspunt.

Uit de scherpe kritiek op het antropocentrisme zijn het pathocentrisme en het ecocentrisme gegroeid.

Hiermee gaat hij lijnrecht in tegen een groeiende groep hedendaagse denkers die juist moeite hebben met het antropocentrisme, ofwel met de mens een centrale rol geven.

Samenvattend kunnen we constateren dat ook binnen de Kerk sprake is van een ‘vergroening’, een sterk groeiend ecologisch bewustzijn en minder strikt antropocentrisme.

Biocentrisme staat tegenover antropocentrisme, de stelling dat de mens centraal staat en meer waarde heeft dan dan de rest.

Ook bij Emerson en Thoreau wordt immers ecocentrisme tegenover antropocentrisme gesteld: niet de mens, maar de natuur en harmonisch samengaan van beide moet centraal staan.

Relativerende ontdekkingen Concreter wordt er in de zoektocht naar een oorzaak van dit zinverlies verwezen naar een reeks wetenschappelijke ontdekkingen die de centrale rol van de mens ( antropocentrisme ) hebben aangetast.

The metaphysics of apes sluit aan bij Corbey's Wildheid en beschaving: de Europese verbeelding van Afrika (1989), dat zich veeleer richtte op etnocentrisme, minder op antropocentrisme.

Antropocentrisme is een term uit de filosofie die duidt op een visie waarin de mens het middelpunt van het bestaan is.

Het gaat daarbij om een vorm van antropocentrisme die verbonden werd met een optimistische toekomstvisie, waarin groei van kennis, wetenschap en techniek tot oplossingen zou leiden voor ecologische problemen.

Reeds in de oudheid was een verschuiving merkbaar van theocentrisme naar antropocentrisme, een ontwikkeling die omstreeks 600 v.Chr. in gang werd gezet door de Griekse natuurfilosofen waarvan Thales van Milete de eerste was.