Arendts

Arendts punt is dat gelijkwaardigheid een politiek concept is dat bestaat in het publieke domein, terwijl onderwijs zich bevindt in het sociale domein.

Wat haalt Boleij uit Arendts filosofie dat de uitvoering van overheidsbeleid menselijker en geloofwaardiger zou kunnen maken?

Belangrijker misschien nog is Arendts analyse van de pr-manager, die zoals zij zegt uit de consumptiemaatschappij voortkomt.

Conversaties op niveau binnen Arendts vriendenclubje van intellectuelen dienen nadrukkelijk om haar gedachtegoed te etaleren, in keurig geschaafde dialoog.

Ook op Arendts ‘theorie’ kwam vrij snel kritiek.

Arendts trilogie over het totalitarisme is niet alleen bijzonder onevenwichtig, maar onderzoek van de laatste decennia laat zien dat het begrip steeds problematischer wordt.

Hannah Arendt heeft nooit geweten dat haar lector bij Piper een ex-nazi was die zijn bazen er na de dood van Arendt tevergeefs van probeerde te overtuigen om Arendts boeken niet meer uit te geven.

Ook in Nederland hebben we nauwelijks aandacht voor Arendts opvattingen over het zionisme en de staat Israël.

Tot 1932 stond Arendts leven voornamelijk in het teken van academische contemplatie.

Want Arendts schrijfstijl, zoals Rottenberg aangeeft, is bepaald provocerend: ‘Om haar gedachten zo krachtig mogelijk te poneren “overdrijft” ze, zoals ze zelf zegt, haar formuleringen.

Zo krijgt hun meningsverschil over het belang van de factor toeval - gerezen naar aanleiding van Arendts The Origins of Totalitarism (1951), een onverwacht relief als McCarthy het toeval in hun beider liefdesleven analyseert.

Arendts boek Eichmann in Jeruzalem is omstreden, maar dit heeft ze goed gezien: Hoe doen de denkers het in de CPNB Top 60? Jet Steinz bekijkt wekelijks voor de Volkskrant de CPNB Bestseller 60 en vindt daar iets van.

Daarnaast zet hij zich sterk af tegen Hannah Arendts idee van de banaliteit van het kwaad (want het kwaad is volgens Goldhagen specifiek en particulier, en weloverwogen), en tegen Raul Hilbergs rationele reconstructie van de deportatiemachinerie.

In plaats van Hans Achterhuis tot het laatste slachtoffer van Eichmann te maken, had Rozemond er beter aan gedaan Arendts werk nog eens goed te herlezen.

Arendts studie was grotendeels klaar in 1933, maar werd pas gepubliceerd in 1958, onder de titel Rahel Varnhagen.

De ontdekking van het Kwaad, gesymboliseerd in "Auschwitz" als een ambtelijk-technologisch voltrokken genocide, werd het centrale thema in Arendts denken.

Arendts opvatting over democratie Arendt gruwde van het reduceren van democratie tot de macht van het getal of de algemene wil van het volk.