Ariaanse

De Sant’Agata dei Goti is de enige oorspronkelijk ariaanse kerk die bewaard is gebleven in Rome.

Door ariaanse zendelingen werd het arianisme ook verspreid onder de 'barbaren' die buiten het rijk woonden.

Hun domeinen en slaven werden doorgegeven aan de ariaanse geestelijken.

Voor de katholieke kerk was dit huwelijk geen gunstige ontwikkeling, want door invloed van de koningin werd het Suevische volk tot het Ariaanse christendom bekeerd, en niet tot het katholieke geloof dat door de meeste Romeinen werd aangehangen.

De eerste grote aanval op het orthodoxe christendom kwam in de vijfde eeuw door de ariaanse Vandalen.

De orthodoxe en de ariaanse versie werden in haar graftombe geplaatst, waarin zich het onbedorven lichaam van de heilige bevond.

Immers zijn naamgenoon en patroonheilige was in de Ariaanse crisis in de Kerk een tamelijk eenzame voorvechter voor het katholieke geloof.

Keizer Konstantios riep een synode bijeen van ariaanse bisschoppen, die Paulos afzette en Eusebios aanstelde in zijn plaats.

Om het bloedvergieten in Rome te beperken, lieten de twee kandidaten Theodoric, de Ariaanse koning van de Ostrogothen die vanuit Ravenna regeerde, beslissen.

De laatste ariaanse Goten bekeerden zich in de vroege middeleeuwen tenslotte tot het katholicisme.

Alarik was christen en behoorde tot de ariaanse tak, zoals de meeste Germanen die tot het christendom waren bekeerd.

Daartoe riep hij verbannen ariaanse bisschoppen terug naar hun zetel.

De andere Germaanse heersers zoals de ariaanse Goten en Vandalen hadden vaak te maken met opstanden onder hun katholieke onderdanen.

De katholieke bisschoppen van Baetica, die sterk werden gesteund door de bevolking van Baetica, kon de ariaanse Visigotische koning Reccared en diens edelen bekeren.

De kerk heeft de opzet van een basilica en was aanvankelijk gewijd aan Christus de Verlosser volgens de ariaanse leer.

De veldheer werd het slachtoffer van intriges aan het West-Romeinse hof, dat vol zat met mensen die Stilicho haatten en vreesden vanwege zijn afkomst en zijn ariaanse geloof.

Een nieuwe verwerping van de ariaanse leer volgde echter tijdens het concilie van Constantinopel I (381).

Het doel was dat de bisschoppen van de Katholieke kerk en de Ariaanse kerk zouden discussiëren.

In 348 werd hij door de ariaanse metropoliet Acacius tot bisschop van Jeruzalem gewijd.

Omdat Marcellus in zijn anti-ariaanse geschriften blijk gaf van monarchianistische denkbeelden, werd hij tijdens de synode van Antiochië in 341 op verdenking van sabellianisme door Eusebius van Nicomedië aan de tand gevoeld.