Arthurlegende

Hoewel de Arthurlegende een duidelijk christelijke dimensie heeft, maakt het verhaal van de graal, als symbool voor magie en onsterfelijkheid, onmiskenbaar deel uit van een veel oudere Keltische mythologie.

Ambrosius de Jongere zou dan aan de basis van de Arthurlegende kunnen liggen.

Integendeel: de grote lijnen van de Arthurlegende waren onomstotelijke historische 'feiten'.

De populariteit van de Arthurlegende breidde in de loop van de Middeleeuwen uit en elke keer opnieuw werden er nieuwe onderdelen aan het verhaal toegevoegd.

Geoffrey van Monmouth behoort tot de auteurs die de Arthurlegende, zoals we die nu kennen, mede hebben vormgegeven.

Zoals ik al zei, komt ook de Romeinse achtergrond van de Arthurlegende aan de orde, en elders komt het wonderlijke verhaal aan bod over Brabo (u weet wel, die fontein in Antwerpen) alsmede de “Friese mythologie”.

De film over de Arthurlegende wordt dit keer in een realistische context geplaatst en is gebaseerd op de laatste bevindingen die zijn gedaan rond de legende.

De Orlando Innamorato was het eerste gedicht dat elementen uit de Arthurlegende met die van de Karolingische romances combineerde.

Latere bewerkers van de Arthurlegende zoals T.H. White in The Once and Future King handhaafden dit verschijnsel.

Net als " Sir Lancelot en Queen Guinevere " en " Galahad " is ook dit gedicht losjes op de Arthurlegende gebaseerd.

Nevelen van Avalon ( Engels (oorspronkelijk): The Mists of Avalon) is een succesroman van Marion Zimmer Bradley (1983), waarin de Arthurlegende verteld wordt vanuit een vrouwelijk perspectief.