Asklepios

Onder andere als priester van Asklepios stelde hij zijn huis ter beschikking van de eredienst, in afwachting van de voltooiing van het nieuwe heiligdom voor Asklepios.

Asklepios is een moeilijke figuur.

Hij componeerde ook een cultuslied ter ere van Asklepios.

Voorbeeld drie: toen Socrates de gifbeker dronk, waren zijn laatste woorden – althans volgens Plato’s dialoog Faidon – dat zijn vrienden de god Asklepios nog een haan verschuldigd waren.

Asklepios: afgietsel van een in Epidauros gevonden origineel, dat nu in Athene wordt bewaard.

Hier gingen zieke en invalide mensen slapen in de hoop op een droom waarin Asklepios zélf (of zijn heilige slangen) aan hen verscheen om op wonderbaarlijke wijze genezing te brengen.

Ten noorden van de ingang ligt het fundament van de bibliotheek en aan de andere kant stond de ten tijde van Galenus gebouwde ronde tempel voor Asklepios.

De cultus van Asklepios bereikte zijn hoogtepunt in de hellenistische periode.

Asklepios bleek echter zo getalenteerd dat hij in staat was doden tot leven te wekken, een bekwaamheid die hij meerdere malen zou hebben toegepast (onder meer op Theseus ' zoon Hippolytus ).

De eerste echte ziekenhuizen waren in feite tempels (tempelziekenhuizen, Abaton ) waarin de goden Asklepios (god van de geneeskunde; bekend van de esculaap ) en Hygieia (godin van de gezondheid) werden vereerd.

Epione, Asklepios en een onbekende man In de Griekse mythologie was Epione (Grieks: Ἠπιόνη) de godin van de pijnverzachting; in feite betekent haar naam 'verzachtend'.

Het gebouw wordt momenteel gebruikt als kliniek en is onderdeel van de groep Asklepios Kliniken.

Ook de bekende arts Hippokrates geldt als een afstammeling van Asklepios.

Vlak voor zijn sterven sprak hij tegen zijn vriend Crito deze laatste woorden: “Crito, we zijn een haan verschuldigd aan Asklepios; betaal hem, vergeet het niet”.