Atomen

Alle atomen in de brutoformule (behalve waterstof) worden genummerd in volgorde; deze sublaag beschrijft welke atomen verbonden zijn met een chemische binding aan welke andere atomen.

Echter, materialen bestaan uit enorme aantallen atomen, en van de radioactieve atomen in het materiaal zal altijd een bepaald percentage over een bepaalde hoeveelheid tijd vervallen, Dat percentage is afhankelijk van hoe stabiel de atomen zijn.

En tijdens dit rondvliegen van de atomen ontstaan weer andere botsingen, waarbij de zware atomen zullen klonteren en de lichtere naar de buitenkant zullen dringen.

Als de energie in de atomen laag genoeg is zullen deze minder bewegen waardoor de eerder genoemde krachten een rol spelen bij het bij elkaar houden van de atomen in de stof.

Als de twee orbitalen van verschillende atomen voor een groot deel samenvallen is er een sterke binding tussen de atomen.

Bij een reis naar een ander parallel universum doet zich hetzelfde voor, maar bestaan drie mogelijke overeenkomsten, of de objecten bestaan uit dezelfde atomen, of uit andere, of ze hebben gemeenschappelijk voorkomende atomen.

Daarbij wordt een molecuul glucose dat 6 C-atomen bevat stapsgewijs gesplitst in 2 moleculen met 3 C-atomen (pyrodruivenzuur).

De atomen in de roosters van keramische materialen vormen netwerken van ringstructuren waarin veel ruimte tussen de atomen open blijft.

De mate van absorptie wordt bepaald door de concentratie atomen in de vlam en dus ook door de concentratie atomen in het monster.

De vervalproducten van drie atomen, niet de atomen zelf, zijn waargenomen.

Dislocaties kunnen door een materiaal heen gaan "lopen" als atoomverbindingen met het dislocatievlak loslaten en de "losse" atomen zich vervolgens weer koppelen aan atomen die achter de breuklijn liggen.

In tegenstelling tot de enkele dubbele binding waarbij alle atomen van en direct aan de dubbele binding in een plat vlak liggen, staan de vlakken van de bindingen van de eindstandige atomen loodrecht op elkaar.

Recyclen is een kwesite van de ijzer-atomen scheiden van de zuurstof-atomen.

En wanneer er zonlicht op valt, verandert het in een energierijk isomeer: een molecuul dat bestaat uit dezelfde atomen, maar waarbij die atomen op een andere manier aan elkaar gebonden zijn.

Ze demonstreerden daarnaast twee magnetische atomen met de vier mogelijke staten te kunnen beschrijven en uit te kunnen lezen, terwijl die atomen slechts een nanometer uit elkaar lagen.

Je kunt atomen verplaatsen, je kunt niet zomaar een bak met willekeurige atomen klaar leggen en deze in moleculen rangschikken om er 'alles' mee te kunnen maken.

De scheikundigen legden de reeks atomen wel op volgorde, maar de atomen hechtten zich vanzelf aan elkaar.

In Italië worden ongeladen atomen gebruikt en in Polen geladen atomen.

Daardoor raken atomen in het materiaal aangeslagen en zenden de benodigde coherente röntgenstraling uit die elders in het object aan atomen wordt verstrooid.

Een chemische stof is gedefinieerd door de atomen waaruit het molecuul bestaat en de manier waarop die atomen gerangschikt zijn, de ruimtelijke structuur van het molecuul (Wikipedia).