Atonale

Atonale muziek: muziek zonder een vaste toonsoort; in atonale muziek staan de tonen niet in een melodisch verband met elkaar.

Terrie ziet en hoort (atonale muziek) spoken.

Atonale muziek was en is een omstreden begrip.

Bij atonale poëzie is er nog wel de notie dat het ergens over gaat, alleen er is, ook na een diepgaande bestudering, geen min of meer duidelijke uitleg te geven.

Deze nieuwe muziek heeft ook zijn jazz composities beïnvloed, die diverse atonale en polytonale elementen hebben.

Hij ontdekte in de bibliotheek Herbert Eimerts boek Atonale Musiklehre uit 1924 en bestudeerde het gretig.

In 1961 verscheen de tweede druk van Moedwil en misverstand, waarvoor de auteur de inmiddels veertien jaar oude tekst uit 1947 grondig naliep, ook het taalgebruik van 'Atonale'.

Pas vanaf Schönberg, met de introductie van de vrije atonaliteit en de dodecafonie (1923), spreekt men van atonale muziek.

Atonale muziek is vaak prachtig, ook afhankelijk van de compositie, maar dat geldt voor elke compositie.

Hij haalt regelmatig uit naar de kunstsector en architectuur, die, al dan niet gesubsidieerd, hun elitaire smaak - moderne kunst, moderne architectuur, atonale muziek - aan het publiek opdringen.

Maar over die klanken, voor mij is het atonale herrie, kan er heel slecht tegen.

Van de Geneefse conventie mogen we niet martelen, maar atonale muziek wordt gesubsidieerd.

Wat dacht je van de open haard aansteken met een paar atonale partituren?

Abstracte kunst, atonale muziek en moderne architectuur doet hij af als de producten van verdoolde zielen die het contact met de kosmische orde zijn kwijtgeraakt.

De nadruk ligt veel te erg op die vreselijke atonale indierock uit de jaren '00, en veel te weinig op de periode waarin ze aan de overkant van het Kanaal daadwerkelijk de moderne popmuziek uitgevonden hebben.

De inzet van een pianist (Marino Formenti) is een troef; hij vertolkt het slotakkoord letterlijk en zet daarmee ook de toon - van vrolijke jarendertig -revuemuziek naar atonale bombast.

Dusss, je houdt niet van atonale muziek (wie wel), niet van abstracte kunst(hier nog een)en als achtergrond bij je promotiefilmpje klonk muziek van Joy Division.

Ik zal dhr. Baudet nu niet direct kunnen overtuigen van de schoonheid en waarde die in atonale muziek zit.

Je hoort dezer dagen ook veel over het gevaar van het cultuurmarxisme dat langs duistere wegen de geesten zou vergiftigen, net zolang totdat een mens tot zijn eigen verbazing op een dag naar atonale muziek zit te luisteren.

Maar Scherder behandelt ook heel andere vragen, zoals: welk onderscheid maken de hersenen tussen tonale en atonale muziek?