Atoomkern

Het atoomnummer van een chemisch element is het aantal protonen in zijn atoomkern.

Dat is ook de manier waarop het proton in 1919 ontdekt werd door Ernest Rutherford, die eerder de atoomkern ontdekte.

Botst namelijk tegen een zo’n atoomkern een passerend donkeremateriedeeltje, dan levert dat een meetbaar signaal op.

Het mineraal bevat immers het isotoop helium-3, een atoomkern die wel eens zou kunnen worden gebruikt als brandstof voor kernfusiereactoren.

Isotopen zijn atomen van hetzelfde chemische element (in dit geval helium) die hetzelfde aantal protonen tellen, maar waarbij het aantal neutronen in de atoomkern verschilt.

De overgrote meerderheid van waterstofatomen heeft slechts één proton in de atoomkern, terwijl een luttele fractie ervan (ongeveer 0,02 procent) een proton en een neutron in de kern heeft en daardoor ook wat ‘zwaarder’ is.

Buiten de atoomkern is dan ook weinig te merken van de sterke kernkracht.

Dat betekent dat er bij de vorming van ijzer-56 relatief veel energie vrijkomt, dus dat het veel energie zou kosten die atoomkern op te breken – dit is dus een zeer stabiel isotoop.

De kennis die hij opdeed over dit onderwerp zou later van pas komen in zijn druppelmodel van de atoomkern.

De valentie-elektronen worden door de al wel volle schillen van de positieve atoomkern afgeschermd.

Een ongeladen deeltje of een foton (elektromagnetische straling) gaat een reactie aan met een atoom of een atoomkern.

Neutronen die gevormd worden in een atoomkern zijn wel stabiel omdat de instabiliteit van een neutron wordt gebalanceerd met de instabiliteit die zou ontstaan in de kern als een neutron via bètaverval verandert in een proton.

Meer over snelle neutronenvangstSnelle neutronenvangst is een proces waarbij een atoomkern snel genoeg neutronen invangt om de vorming van zeer zware elementen mogelijk te maken.

Een elektron, zo’n negatief geladen deeltje dat in de oude werkelijkheid rond de atoomkern draaide, als een planeet om de zon, werd een golf.

Isotopen zijn atomen van hetzelfde chemische element die hetzelfde aantal protonen herbergen, maar waarbij het aantal neutronen in de atoomkern verschilt.

Als een energierijke atoomkern ergens boven dat gebied de aardse dampkring binnendringt, produceert hij een lawine aan secundaire deeltjes.

De frequentie is zo laag dat de atoomkern ongemoeid blijft.

We spreken van een nucleaire reactie als er veranderingen ontstaan in de atoomkern.

De deeltjes in een atoomkern die deze klok gebruikt, zijn minder gevoelig voor verstoringen in elektromagnetische velden.

In een van de dalen drijft een strandbal die niet over een piek heen kan rollen en dus gevangenzit in het dal. Enigszins vergelijkbaar zitten de alfadeeltjes gevangen in de atoomkern.