Attachés

Als eerste land begon Frankrijk met het zenden van permanent gedetacheerde attachés.

De afwezigheid van attachés betekende echter niet dat de studie van vreemde legers en het vergaren van technische kennis ophielden te bestaan.

De militair attachés van westerse landen waren weggebleven van de plechtigheid, maar Moskou had, om de nauwe banden met de Myanmarese militairen te onderstrepen, juist een hoge delegatie gestuurd.

Het bewind van Napoleon III (1818-1873) leunde zwaar op het leger en de keizer kwam het leger tegemoet in haar vraag naar permanente militair attachés.

Kitchener, Brits veldmaarschalk en oorlogsheld (1850-1916) die wel een langdurige oorlog had voorzien, was reeds vroeg van oordeel dat er verandering moest komen in de berichtgeving van militair attachés.

Van ca. 1830 tot rond 1850 groeide het aantal attachés, weliswaar nog zonder permanent karakter.

Zo zijn er voor Nederland o.a. landbouw-, culturele-, politie- en mensenrechten-attachés actief.

Deze decoratie wordt aan kapiteins, eerste luitenants en ambtenaren maar ook aan drie jaar in Japan werkzame attachés van ambassades toegekend.

Bron 4: “Je werkt via eigen militairen, bijvoorbeeld waarnemers binnen VN-missies of attachés op ambassades.

Daar kregen de aanwezige journalisten en buitenlandse militaire attachés te horen dat het projectiel zelfs een iets korter bereik heeft dan voorganger 9M728.

Daar worden attachés ingezet.

In het boek gebruiken we daarom consequent attachés.

Andersom ging Peer maandelijks naar het koffieclubje met de vrouwen van de attachés.

Daarom werd met de militaire attachés volstaan.

Dat nieuws bereikt de Russen wel, al dan niet via attachés.

Institutionele aspecten van het buitenlands beleid in een stroomversnelling, A.W. Sijthoff, Alphen aan den Rijn 1981, p. 79. “Een categorie op zich vormden de honoraire attachés.

Het ambassadepersoneel vertienvoudigde in aantal, vooral door de toevoeging van militaire en CIA-attachés.

Journalisten en militair attachés wonen een nieuwsbriefing over kruisraketten bij, georganiseerd door de Russische ministeries van Defensie en Buitenlandse Zaken.

Ze zetten in tien jaar tijd in landen als Marokko, Mali, Senegal, Mauritanië en Kaapverdië forse ambassades en consulaten neer met attachés op alle terreinen, inclusief plaatsing van politiële verbindingsambtenaren.