Auctoritas

Auctoritas kon zowel aan één persoon als aan een geheel (v.b. de senaat) toekomen.

De auctoritas werkte vooral daar als regulerende onderscheidingsgrond, waar geen juridische voorschriften voorhanden waren.

Omdat Merula niet de gehele Schrift begrijpt, noch op welke wijze iets uit de Schriften wordt afgeleid moet er, aldus Tapper, een autoriteit op aarde zijn welks auctoritas interpretandi moet worden erkend.

Daarbij kwam een groot ontzag voor hun autoriteit: het principe van auctoritas.

Auctoritas is een Romeins waardebegrip en speelde in de politiek van de Romeinse Republiek een beduidende rol.

Cicero, ad Familiares VIII 8. Dit legt een betekenis van Senatus auctoritas uit, die een Senatusconsultum was die was voorgesteld worden en niet aangenomen werd en waarvan een register werd bijgehouden met de "auctoritates eorum qui scribendo adfuerunt".

Evenals in de middeleeuwen bleef het gezag (de auctoritas) van de grote voorgangers uit het verleden groot.