Autocefale in een zin

Elke autocefale kerk houdt vast aan hetzelfde geloof als haar zusterkerken.

Een van de middelen om dat te bewerkstelligen is een aanval op de Oekraïense autocefale Orthodoxe Kerk die gedurende de periode van de NEP nog is ontzien, maar tijdens uitvoering van de Vijfjarenplannen de volle laag krijgt.

In 1948 erkende de Russische patriarch de autocefale status van de Poolse kerk.

Inderdaad fuseerden de beide kerken kortstondig, met Mstyslav (Skrypnyk), afkomstig uit de ‘autocefale kerk’, als ‘Patriarch van Kiev en heel Oekraïne’.

Hoewel de andere autocefale kerkleiders formeel op gelijke voet met hem staan, geniet Bartholomeus I nog altijd het hoogste morele gezag.

Beide zien zichzelf als autocefale Kerken van de Orthodoxie, wat echter door het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel en door de canonieke Orthodoxie niet erkend wordt.

De Oekraïense Autocefale Orthodoxe Kerk ontstond in de jaren twintig bij de anticommunistische vrijheidsstrijd in de Oekraïne.

Het hoofd echter van een autocefale (= bestuurlijk volledig zelfstandige) orthodoxe kerk (met titel van patriarch of soms van aartsbisschop, zoals in Griekenland) leidt een lokale geloofsgemeenschap in collegialiteit met zijn mede-bisschoppen.

Daardoor is de Roemeens-orthodoxe Kerk, qua aantal gelovigen, de tweede grootste orthodoxe autocefale kerk in de wereld.

De Oekraïens Autocefale Orthodoxe Kerk heeft thans alleen aanhang in de westelijke provincies van het land.

De Oude Kerk van het Oosten ( Syrisch : ܥܕܬܐ ܥܬܝܩܬܐ ܕܡܕܢܚܐ, 'Idta 'atiqta dmadenkha; Arabisch : كنيسة المشرق القديمة‎, Kanisa al-masjraq al-qadima) is een autocefale niet- chalcedonische kerk.

Deze kerk bestaat uit twee autocefale kerken met ieder een metropoliet : een in Brăila (Roemenië) en sinds 1988 een in Moskou.

In 1924 werd de Kerk door de patriarch van Constantinopel als een autocefale Kerk erkend.

Met het ontstaan van meerdere autocefale lokale Kerken kromp, in de loop der tijd, de bevoegdheid van het oecumenisch patriarchaat.

Sacramentele gemeenschap (full communion) werd aangegaan met de Anglicaanse Kerken ( 1931 ) en met de onafhankelijke Autocefale Kerk van de Filipijnen ( 1965 ).

De Russisch-orthodoxe Kerk in Estland kwam in 1920 als autocefale kerk op eigen benen te staan.

In de late jaren 1980 werd de Oekraïens Autocefale Orthodoxe Kerk opnieuw door de staat erkend.

Sacramentele gemeenschap (full communion) werd aangegaan met de Anglicaanse Kerken (1931) en met de onafhankelijke Autocefale Kerk van de Filipijnen (1965).

Tijdens het midden van de 19e eeuw, was er dan ook een beweging die werkte aan de restauratie van de Autocefale kerk van Ohrid.

Vanaf 1943 nam de Oekraïense autocefale Orthodoxe Kerk het pand weer in gebruik.