Avaren in een zin

Bij het horen van de naam ‘Avaren’ gaat er mogelijk niet gelijk een belletje rinkelen.

In de jaren 560 vestigden de Avaren een rijk dat meer dan 200 jaar standhield, gecentreerd op de Pannonische Vlakte, gelegen in centraal/zuidoost Europa.

De Nestorkroniek noemt in dit verband een overval van de Avaren op de Doeleben.

De oorsprong van de Avaren is onduidelijk.

Door de hoge belastingen, landonteigeningen en de bouw van Russische forten, waren de Avaren echter al snel teleurgesteld in het Russische bewind.

Er vindt een geleidelijke assimilatie met de Avaren plaats.

Hij sloeg de aanvallen van de Avaren tweemaal af, in 562 en rond 568. Tijdens deze strijd wist Chilperik I hem enkele gebieden te ontfutselen.

Hoewel ze als een aparte groep werden gezien in de census van 1926, werden de Andi, samen met zeven taalkundig verwante groepen, in meer recentere Sovjet-censuses tot de Avaren gerekend.

In de door Karel de Grote op de Avaren veroverde gebieden ontstonden kleine vorstendommen die gelieerd waren aan het rijk van Karel de Grote.

Rond 1990 werd hun aantal op 8000 geschat, dat is inclusief degenen die tot Avaren zijn geassimileerd maar die zich nog bewust zijn van hun Achvachse afkomst.

Talloze legers van Bulgaren, Avaren, Kiptsjakken, Russen, Galaten en Arabieren slaagden er niet in om door de muren heen te komen.

Tegelijkertijd arriveerden er nieuwe barbaarse groepen (Avaren, Slaven en Bulgaren) op de Balkan, die het gebied ten oosten van de Donau begonnen te infiltreren.

Er zijn veel Avaren gevlucht naar Turkije maar hun taal en cultuur heeft niets te maken met Hunnen (waar haal je het vandaan) of Mongolen of Turken.

Met een keizer die blind was voor de inval van de Avaren.

Het Roemeens heeft zich fier weten te handhaven tijdens alle latere overheersingen door Gothen, Hunnen, Avaren, Hongaren, Ottomanen en Habsburgers.

Overigens waren de Avaren ook ooit vanuit Siberië en de Oeral naar Europa getrokken, maar in de negende eeuw legden ze het af tegen de nieuwkomers.

De huidige stad Pylos heette in de Middeleeuwen Navaríno, een verbastering van de Griekse woorden "των Αβαρίνων" ("ton Avarínon"), wat "van de Avaren" betekent, een herinnering aan de Slavische stam die dit gebied in de 6e eeuw binnenviel.

In 606 hadden de Slaven bij de Elbe de Avaren teruggedreven en ze spreiden zich uit tot op het Griekse schiereiland Peloponnesos.

In 670 werd de abdij vernietigd door de Avaren.

Agilulf sloot een vredesverdrag met de Avaren en de Franken – waarbij hij de laatsten trouwens beloofde als vazalstaat te dienen wat Karel de Grote later een alibi gaf om het Longobardische Rijk in te lijven.