Böll in een zin

Dat blijkt uit een rapport van de Heinrich-Böll-Stiftung, een denktank uit Berlijn die een jaarlijks rapport over het Europese transport publiceert.

Voorbij zijn de tijden dat stapels Böll, Grass, Goethe en Hesse moesten worden verorberd – al dan niet tegen heug en meug.

Böll overleed er in 1985, zijn weduwe Annemarie in 2004.

Aanleiding voor het schrijven van dit boek was de persoonlijke ervaring van Böll met de Duitse boulevardpers nadat hij begin 1972 een essay over Ulrike Meinhof en de RAF had gepubliceerd.

Altijd leuk natuurlijk als mensen Duitse romans willen lezen en na een blik in mijn boekenkast had ik al vrij snel een keuze gemaakt: Heinrich Böll, ‘Die verlorene Ehre der Katharina Blum’.

Nobelprijswinnaar Heinrich Böll noemde de roman ‘volmaakt’.

Zeker nu, in de tijd van en de soms al te verhitte discussie over het gevaar van moslimterrorisme, is het boek van Böll leerzame lectuur.

In opdracht van de Heinrich Böll Stiftung, het wetenschappelijk bureau van Die Grünen, onderzocht hij de deelstaatregeringen waar Die Grünen deel van uitmaken.

De soldaat (en latere Nobelprijswinnaar) Heinrich Böll smeekte zijn ouders per brief om zoveel mogelijk van die pilletjes op te sturen, anders hield hij het niet vol.

Dit jaar staat Duitsland centraal, het land van Goethe, Brecht, Schiller en Böll.

Dat is nog maar een deel van de zwakheid van Eurosur, blijkt uit het stevige rapport dat is geschreven in opdracht van de Heinrich Böll Stichting, een internationale denktank die verbonden is aan de Groenen.

Deze Anton Böll is medeplichtig geweest aan de uitvinding van een massamoord wapen.

Maar Böll zelf dacht daar dus anders over.

Niet omdat men na de oorlog zijn bekomst had van Duitsland en de Duitse literatuur - zie Günter Grass, zie Heinrich Böll -, maar meer vanwege Johnsons 'moeilijke' reputatie.

Tijdens een gesprek in de Heinrich Böll Foundation in Washington wierp hij Richard Perle voor de voeten: «Jullie willen de hele wereld veranderen!

Zwakke verfilming boek Heinrich Böll, met Helmut Griem als de clown die niet zint wat er in Duitsland na de oorlog gebeurt.

Blijkens haar voorwoord plaatst Keuls zich inmiddels trots in de traditie van "Dickens, Böll, Zola, Multatuli en Brecht".

Böll bleef zich ondanks alles Duitser voelen, en zeker in het begin hoopte hij op de overwinning, niettemin was zijn afkeer van de oorlog oprecht.

In de loop van de jaren zestig begon het werk van Böll steeds meer te getuigen van politiek engagement.

Opmerkelijk voor wie het werk van Böll kent, is de aanvankelijk mateloze bewondering die hij koestert voor Ernst Jünger.