Barbarber in een zin

De Barbarber-vertaler doet iets vergelijkbaars als toen rabarber zich radbraakte tot Barbarber: de aandacht verleggen, herschikken van aangetroffen taal en werkelijkheid, Satie in alle eigenaardigheid laten schitteren in een Nederlandse kaft.

Aronson stelde later zijn schilderijen tentoon op een expositie van Barbarber, het tijdschrift van Schippers.

Net als K. Schippers is hij nooit ver afgedwaald van het adagium van hun tijdschrift Barbarber (1958-1971), dat het gewone isoleerde en daardoor ongewoon maakte.

Zijn poëzie sluit aan bij die van de Vijftigers, zonder er mee samen te vallen; zijn proza heeft veel van het no-nonsensicale dat Barbarber enkele jaren later bracht.

G. Brands publiceerde sinds hij eind jaren vijftig en in de jaren zestig redacteur was van Barbarber enkele kinderboeken.

Maar de enige manier waarop de boel een beetje in gang blijft is juist door tegendraadse initiatieven als Barbarber, of Maximaal.

Van Barbarber vinden we in de romans en verhalen ook het specifieke soort humor terug dat ontstaat wanneer de eenvoudigste handelingen - het gaan zitten op een stoel, het openen van een deur, het openschuiven van een raam - tot een probleem wordt.

De expositie is thematisch van opzet, van de verlichting, romantiek en realisme, de Tachtigers en naturalisme, via tijdschrijften als De Gids, Forum, Criterium, Barbarber naar het expresssionisme.

Hij publiceerde boeken over de tijdschriften Barbarber en Braak.

In de jaren zestig heeft hij samen met J. Bernlef en G. Brands het grensverleggend tijdschrift 'Barbarber: een tijdschrift voor teksten' opgericht.

In de jaren 1960 publiceerde het tijdschrift Barbarber veel readymades.

Loopbaan Hij richtte, samen met Gerard Bron, Henk Marsman (Bernlef) en Frits Jacobsen, in 1958 het tijdschrift Barbarber op.