Barks in een zin

The Carl Barks Collection heeft veel overeenkomsten met de Amerikaanse Carl Barks Library uit de jaren '80, maar is in kleur, ordert de verhalen op publicatiedatum en bevat materiaal dat niet in de Carl Barks Library voorkwam.

Dat was al nadat hij Barks in de jaren negentig had gevraagd om hulp en Barks voor hem een stamboom had gemaakt.

Rosa schilderde een beeld van Barks, wat door iedereen die dicht bij Barks stond werd tegengesproken.

Als Memovic de flyer over geldzorgen overhandigt, geeft hij er uitleg bij, maar Barks financiële situatie komt verder niet ter sprake.

Of Evert Geradts, aanvankelijk een underground striptekenaar, die in Nederland Barks bekendmaakte in zijn blad ‘Tante Leny Presenteert’.

Barks schreef zelf in totaal negen verhalen waar Magica in voorkwam, waaronder The Many Faces of Magica de Spell (1964).

Bijna al zijn verhalen spelen in de jaren vijftig, de tijd waarin hij zelf Barks-verhalen las, maar ook omdat Dagobert anders ouder dan 130 jaar zou zijn, volgens Rosa's eigen tijdlijn.

Critici vinden dat Rosa de veelzijdigheid van Dagobert, die bij Barks duidelijk te zien is, verwijderd heeft door hem als agressief en chagrijnig typetje neer te zetten.

Deze houdt de derde boom van Barks echter sinds jaar en dag geheim.

Deze schilderijen werden zeer populair en hun prijs steeg in een razend tempo, tot Barks' eigen verbazing.

Dit omdat Jippes' tekenstijl bijna hetzelfde was als die van Barks.

Door de boeken van zijn zus werd hij een groot Barks-liefhebber, en in navolging van Diana sloeg ook hij aan het verzamelen.

Een verhaal van Barks met McSnekke en Dagobert in de hoofdrol is The Status Seeker (1962).

Hij komt voor in verhalen van zowel Barks als Don Rosa.

In 1997 mocht Rosa dan eindelijk Barks thuis ontmoeten, waarover een advertentie-achtig artikel verscheen in een Disney-tijdschrift, dat berichtte dat alles weer koek en ei was tussen de twee.

Korte tijd verbood Disney hem via de rechter deze schilderijen te maken, maar nadat ook Disney in de royalty's kon delen, kreeg Barks alsnog toestemming.

Na bestudering, als tiener, van de tekenstijl van bekende tekenaars ging zijn voorkeur uit naar Franquin, boven Carl Barks.

Rosa is naar eigen zeggen een groot Barks-fanaat.

Sinds nummer 31 werden de verhalen in de Dagobert Duck-albums niet meer geschreven door Carl Barks maar door andere tekenaars en sinds nummer 53 werden er verhalen in gezet van Don Rosa.

Vooral Rosa's internetcampagnes in de jaren negentig hebben kwaad bloed gezet bij Barks-liefhebbers.