Barthas

Barthas en zijn kapitein Op 3 maart 1916 krijgt Barthas een conflict met zijn kapitein.

De dood door een granaatscherf van zijn majoor Nadaud omschrijft Barthas als een lichtpunt.

Dit verlof motiveerdt de dokter met het feit dat Barthas nooit werd geëvacueerd en nooit serieus in opspraak kwam.

Vier soldaten zullen tegen Barthas getuigen.

Als Barthas in 1914 onder de wapenen wordt geroepen is hij 35 jaar oud.

Barthas laat het hier niet bij.

De periode in Champagne is er voor Barthas een van heen en weer trekken tussen verschillende dorpen en steden in de streek, weinig bloedvergieten en klusjes klaren in opdracht van de officieren.

De slechte gezondheidstoestand van Barthas blijft niet onopgemerkt en het is de majoor die hem ziekteverlof schenkt.

De verlossing komt er wanneer het 296e regiment van Barthas afgelost wordt en zich in Isse vestigt.

Gelukkig weerzien Op 10 januari 1916 krijgt Barthas de gelegenheid om tot 21 februari naar zijn geboortedorp terug te keren en daar zijn familie te bezoeken.

Halt in Vlaanderen Na de periode in Lorette (na 2 juli 1915) trekt Barthas' compagnie rond.

Het einde in zicht Op 5 februari 1918 moet Barthas de laatste keer de loopgraven in voor een aanval.

Loopgravenoorlog In deze periode legt Barthas dag in dag uit loopgraven aan.

Maar de anti-militarist Barthas betuigt eer aan alle slachtoffers van de oorlog: Fransen, Duitsers, Belgen, iedereen.

Op 16 april wordt de divisie van Barthas ingezet om steun te bieden bij de slag langs Chemin des Dames dat in een bloedbad eindigt.

Op 19 mei trekken Barthas en zijn compagnie zich terug uit Verdun.

Toch komt Barthas in deze periode in opspraak.

Afspraken en verbroedering Barthas maakt in deze periode talloze meldingen van afspraken en verbroedering tussen de frontsoldaten.

Barthas streed hoofdzakelijk aan het westelijk front.

Barthas was een familieman; hij miste zijn vrouw en kinderen en zegt zijn vrouw nooit bedrogen te hebben.