Barthes

Typerend voor de linkse argwaan tegenover mythen noemt Münkler de Franse denker Roland Barthes: 'Volgens Barthes waren mythen het semiotische systeem van de kleinburgers.

Roland Barthes - De Standaard ‘Een roman moet oneerbiedig zijn’ Semioticus Roland Barthes is in 1980 niet verongelukt, maar vermoord.

Deze roman wil niet te veel worden naverteld, hij wil geciteerd worden, hij is aan alle kanten, om met een variant van Barthes te spreken, zowel ‘leesbaar’ als ‘citeerbaar’.

Die notie correspondeert met Heideggers ‘’, of met wat Barthes ‘mythes’ noemde; concepten die gaan over tweedehands kennis, over de onbewuste paradigma’s die we als vanzelfsprekend beschouwen, en die oorspronkelijke, bewuste inzichten in de weg staan.

In later werk gaat Barthes verder op dit idee.

Doe eens een dansje, neurie negentig minuten lang van K3 in iemands oor of begin vlak voor een corner met het declameren van de eerste pagina van Roland Barthes’ essay – in het Frans.

Ook komen de in Frankrijk in de jaren zestig hoog aangeschreven universitaire goeroes kort ter sprake: denkers zoals Roland Barthes, wier opinies een ijkpunt waren in elke discussie tussen zichzelf respecterende Franse intellectuelen.

Barthes’ minnaar kan zich niet zo maar baden in het genot van de liefde, want er is altijd wel wat.

Daarom bezit het denken van Barthes een utopische lading: hij noemt de Eiffeltoren een gebouw dat elke bezoeker tot structuralist maakt.

Toen Fragments d’un discours amoureux in 1977 in Frankrijk verscheen wisten we nog niet wat we nu weten door de publicatie van zijn dagboeken: hoe Barthes zijn hele leven met liefde en verliefdheden worstelde.

Ze citeert de Franse filosoof Roland Barthes, die in De taal der verliefden, een boek uit 1980,schrijft: “Ben ik verliefd?

Barthes over zichzelf op zijn laatste dagboekbladzijde, 17 september 1979: 'Ik zag duidelijk dat het met jongens op niets uitloopt omdat zij niet naar mij verlangen en omdat ik te scrupuleus of onhandig ben om mijn eigen verlangen op te dringen.

Barthes probeerde altijd uit te komen onder wat hij dacht dat men van hem verwachtte.

Geïnspireerd door Roland Barthes’ verkondiging van «de dood van de auteur» in 1968 vroegen velen zich af of de schrijver werkelijk zo relevant was.

Hij studeerde onder anderen bij Roland Barthes en heeft artikelen gepubliceerd in diverse taalkundige tijdschriften en op het web.

Ik herinner me overigens zelf dat ik in die jaren naast de Nederlandse literatuur ook de boeken van de filosofen van de Frankfurter Schule (Adorno en Benjamin) naast die van Roland Barthes en Althusser op de tafel had liggen.

Jammer dat Barthes de Tour van 1989 niet meer meemaakte.

Los daarvan lijken de vroege kritische commentaren, zoals die van Roland Barthes, mank te gaan aan wat ze Steichen verwijten.

Luiselli kent haar klassieken (ook Walser en Barthes passeren de revue) verwijst er regelmatig naar, zonder te koketteren met haar literaire bagage.

Vogelaars ideeën sloten min of meer aan op het Franse structuralisme van Michel Foucault en Roland Barthes, en de Kritische Theorie van Theodore Adorno en Max Horkheimer.