Baudrillard

Essay: Jean Baudrillard over 11 septemberDe Vierde WereldoorlogHoe meer het wereldsysteem zich samenbalt om uiteindelijk één netwerk te worden, des te meer kwetsbare plekken het krijgt, meent de Franse filosoof Baudrillard.

De postmoderne samenleving draait volgens filosoof Jean Baudrillard om tekens.

Aan de hand van het werk van Derrida, Baudrillard, Butler en Heidegger wil Loontjens laten zien hoe grote filosofische kwesties met praktische vragen kunnen samengaan.

Baudrillard was enig kind en groeide op in Reims, waar zijn vader als politieman werkte.

Dat klopte toen al niet meer en alleen de opmerkingen van Jean Baudrillard die Zwaap aanhaalt, zijn nog van betekenis.

Wie nooit een boek van Baudrillard of Antonio Gramsci inzag, zal hopeloos verdwaald raken in alle verwijzingen en concepten die alleen voor de gestaalde linkse kaders gesneden koek zijn.

Baudrillard had daarvoor een fijne neus.

Geen zorgen voor morgen – De Groene AmsterdammerDe Onderzoeksredactiewoensdag 9 oktober 1996Geen zorgen voor morgenJEAN BAUDRILLARD, de oppergoeroe van het postmodernisme, waarschuwde er al voor in zijn jongste werk L'illusion de la fin.

Niet voor niets verklaart de Franse filosoof Jean Baudrillard dat de sciencefiction obsoleet is.

Tijdens zijn autoreis door de Nieuwe Wereld ontdekte de Franse filosoof Jean Baudrillard zo de ware samenleving.

De filippica tegen dit soort herboren behoudzucht is - zoals overigens zijn hele manier van redeneren - gevoed door het verlichtingsdenken, de theorieen van de Frankfurters (Adorno, Benjamin, Bloch) en het postmodernisme (Baudrillard, Lyotard).

Deze non-oorlog was voor Baudrillard vooral een televisiespektakel.

En dat zie je al: denkers als Baudrillard pogen juist organisaties als de Wereldbank en de Wereld Handels organisatie, met haar beloftes van eeuwige economische groei, de schuld te geven van wereldwijde armoede en gebrek.

Hetgeen bij Baudrillard de acute vraag opriep of de Iraakse militairen ook op de hoogte worden gehouden van de sneeuwhoogten in de Franse Alpen.

Omgekeerd werkte het ook: zo zou Baudrillard in de jaren negentig betogen dat de Eerste Golfoorlog nooit had plaatsgevonden.

Ook de 'postmoderne mistspuiterij' van denkers als Gilles Deleuze, Alian Badiou en Jean Baudrillard vindt geen genade.

Vroeger schreef bijvoorbeeld Jean Baudrillard op deze manier: 'Men meent de massa's te structureren door er informatie in te pompen en men denkt de in hen opgesloten sociale energie te kunnen bevrijden met behulp van veel informatie en boodschappen.

Baudrillard was op zoek naar het ‘stralende Amerika’.

Deze ‘ironie van het object’, zoals Baudrillard het noemde, doet denken aan het Frankenstein-thema én aan de romans van W.F. Hermans, waarin de kracht van de natuur regelmatig een einde maakt aan menselijke dromen.

In Three Kings zijn er geen grenzen tussen realisme en surrealisme, of hyperrealisme om met Baudrillard te spreken.