Beenkam

De beenkam wordt naar het midden toe iets hoger en vermindert dan weer in verticale lengte.

Kenmerkend was de beenkam op de schedel, die meestal alleen op de kop van carnivoren te vinden was.

Naar onderen gaat het laterosfenoïde glooiend over in de voorkant van een dikke beenkam, de crista otosphenoidalis, waarvan de achterkant gevormd wordt door het proöticum.

Ook heeft B. suillus een kaneelbruine vacht in plaats van grijszwart en is de schedel robuuster met een stevigere beenkam dan bij B. janetta.

Bij grote individuen ontspringt aan de beenkam een kam gevormd uit vlezig weefsel.

Bovenop de snuit staat een lage beenkam waarvan het door beschadiging niet zeker is hoever hij naar achteren doorloopt; vermoedelijk bereikt hij de oogkas niet.

De bovenarm is ook krachtig gespierd geweest zoals blijkt uit de aanwezigheid van een zeer grote beenkam, de crista deltopectoralis, aan de voorrand van het opperarmbeen.

In deze fase ontstond een lage beenkam op de praemaxilla die wellicht overliep in de huidflap op het achterhoofd.

Nog voor de fenestra nasoantorbitalis begint op de snuit vrij abrupt een lage beenkam die tot midden op het schedeldak doorloopt.

Bij grote individuen loopt over de middenlijn van de schedel een lage beenkam boven de fenestra nasoantrbitalis en de oogkas; deze kam mist de verticale groeven die bij andere soorten met zulke kammen aanwezig zijn.

Ook dit is robuust en heeft vooral aan de voorste bovenkant een ver naar voren uitstekende en goed ontwikkelde beenkam, de crista cnemialis.

Op het achterhoofd bevindt zich een kleine puntvormige beenkam.