Beennaad in een zin

Bij de achterste beennaad met het voorhoofdsbeen ligt het vlak van het postorbitale niet hoger en is de overgang naar de uitholling van het bovenste slaapvenster geleidelijk, anders dan bij Gorgosaurus.

Bij de "trede" in de beennaad heeft het gedeelte dat meer naar voren ligt een bol profiel en de naad die meer naar achteren ligt een hol profiel.

Bij volwassen dieren zijn ze middenin vergroeid door een zigzaggende beennaad.

Cope veronderstelde correct dat bij jonge dieren het scheenbeen en het sprongbeen nog een duidelijke beennaad zouden laten zien en begreep dat de brede bouw van de enkel wees op een korte zware voet.

De beennaad met de wandbeenderen vormt een rechte lijn overdwars.

De beennaad met het bovenkaaksbeen ligt geheel in de uitholling boven de fenestra antorbitalis.

De beennaad met het wandbeen is niet verdikt tot een richel; de dikte neemt toe van elf millimeter achteraan tot drie centimeter middenin en twee centimeter vooraan, in het algemeen dikker dan bij Triceratops.

De beennaad tussen exoccipitale en opisthoticum is van een uitsteeksel gescheiden door een inkeping.

De combinatie van deze bijdrage, die op zich een basaal kenmerk is, en de inspringing van de beennaad is uniek.

De min of meer horizontale beennaad (sutuur) tussen het wervellichaam en de wervelboog is bij elk van de drie wervels duidelijk zichtbaar.

De neergaande maxillaire tak van de praemaxilla is vrij kort; Hou dacht in 1997 dat deze lang was en vergiste zich in de identiteit van de beennaad.

De neusbeenderen hebben achteraan een W-vormige beennaad met de voorhoofdsbeenderen.

De neusbeenderen zijn vooraan naadloos vergroeid maar meer naar achteren bestaat hun beennaad nog en helemaal achteraan gaat die over in een tweede nog diepere trog zodat er cirkelvormige hiaten vallen.

De opening van het foramen coracoideum is ovaal en doorsnijdt de beennaad met het schouderblad niet.

De twee elementen die mede die knobbel vormen, het os exoccipitale en het os basioccipitale, raken elkaar in een schuine beennaad.

De voorhoofdsbeenderen zijn vooraan tamelijk smal, verbreden achter de prefrontalia en versmallen dan weer als ze de wandbeenderen raken, opnieuw in een zigzaggende beennaad.

De voorste beennaad van het jukbeen met het bovenkaaksbeen vormt een hechte verbinding maar de raakvlakken met traanbeen, postorbitale en quadratojugale zijn veel losser zodat een zekere kinesis, beweeglijkheid van de schedel, mogelijk lijkt.

Het facet van het voorhoofdsbeen dat contact maakt met het traanbeen maakt, schuin naar voren en binnen gericht, aan de bovenrand een hoek van ongeveer 60° met de beennaad tussen de voorhoofdsbeenderen.

Het ravenbeksbeen draagt een kleine processus procoracoides en de mist een zenuwkanaal onder de beennaad met het schouderblad.

Het voorhoofdsbeen heeft een lange beennaad met het neusbeen.