Bekerglas

Een horlogeglas dekt een bekerglas niet geheel af waardoor gas nog wel het bekerglas in en uit kan.

Bekerglas Een bekerglas is een stuk laboratoriumglaswerk dat bestaat uit een cilindrische beker met een tuitje om het schenken van vloeistoffen mogelijk te maken.

Een stukje vast natriummetaal wordt in een bekerglas met water gedaan.

Gewicht bekerglas met ingedampt (droog) zout.

Plaats de buis in een bekerglas met heet water en wacht gedurende enige tijd.

Zichtbaar maken van superfluïditeit Neem een bekerglas met een keramische bodem.

Door het temperatuurverschil tussen het glas direct onder de druppel heet cesium (ongeveer 600oC) en het glas onder het "koude" water (maximaal 100oC) zal de bodem van het bekerglas stuk springen.

Weeg 50 gram zonnebloemolie af en verwarm het in een bekerglas van 250 ml tot circa 80°C.

Bedek de bodem van het bekerglas met een laagje zand.

Hang het filtreerpapier aan de saté-prikker in het bekerglas.

Schenk de azijn voorzichtig langs de binnenwand van het bekerglas.

Doordat een bekerglas ongeveer even hoog als breed is, is hij zeer stabiel en makkelijk te hanteren.

Door voorzichtig een van de twee fasen weg te gieten, bijvoorbeeld door het openen van een kraantje of het kantelen van een bekerglas, kunnen de twee stoffen van elkaar gescheiden worden.

Wanneer hij het bekerglas theramine neerzet, stoot hij het per ongeluk om en het spul belandt in de gootsteen.