Beklemtoning

Als het persoonlijk voornaamwoord toch wordt gebruikt, duidt dat meestal de beklemtoning aan van degene die wordt aangeduid, in dit geval dus "Ik ben" of "Het is ik".

De beklemtoning van deze derde, sociale dimensie, bracht hem er niet alleen toe over sociale psychiatrie te spreken, maar ook te pleiten voor een, zoals hij het noemde, integrale geneeskunde.

Het meervoud (zie onder) kent overigens een afwijkende beklemtoning, namelijk njerëz.

Ook wil men de beklemtoning van een woord kunnen expliciteren.

Dit kan een beklemtoning van een seizoen zijn, een gelegenheidsthema bij een feestdag, of een belichting van muziek van een bepaalde zanger(es) of muziekstijl.

Suggestie wint het van beklemtoning, onrechtstreekse verwijzing van gedetailleerde beschrijving.

Het lichaam dat nog sterk was, het gelaat dat nog streng was, ze waren niet anders dan de beklemtoning van een zwakte die zich bereidwillig zou buigen voor elke regendroppel.

Zijn beklemtoning van de persoonlijke vrijheid en zijn afwijzing van de centrale staat tonen dat overvloedig aan.

Inherent aan de variatie is het wisselen van medeklinkers en klinkers en een andere beklemtoning, wat bijna niet te doen is zonder dat de vogel op een andere toer overgaat.

Enkele aanstootgevende scènes (o.m. bij de cholera-epidemie) kondigden door hun beklemtoning van de gruwelijke werkelijkheid het naturalisme aan.

Boom: Beklemtoning van het ‘ik’.