Belachelijks

Ik heb nog nooit zoiets belachelijks gehoord.

Hij zegt iets totaal belachelijks, wacht op de reactie in de media en beweert dan doodleuk dat het ironisch bedoeld was of als metafoor of om de discussie op scherp te zetten en daarna als alle aandacht geluwd is, nuanceert hij het weer naar normaal.

Ik wilde niet met iets belachelijks komen, dat verdient ze niet.

Zoiets belachelijks kan alleen maar in Nederland.

De nikaab is ook zoiets belachelijks wat alleen door die woestijnezels bedacht kan zijn.

Neem toch eens een keer afstand van zoiets belachelijks.

Waar je na het lezen van zoiets extreem belachelijks op kan drukken en vervolgens het geluid van gillende sirenes gevolg door de oorverdovende klap van een atoombom te horen krijgt.

Een statussymbool gaat niet meer over hoe mooi iets is, het gaat er volgens mij om dat je juist iets belachelijks koopt zodat anderen kunnen zeggen… wow zoveel geld voor zo iets lelijks, dan moet ie wel erg rijk zijn.

Er zitten alleen maar grijze sokken bij dit soort organisaties die er jaren over doen om zo iets te bedenken en dan komen ze met zo iets belachelijks.

Met of zonder Twitter, als hij iets belachelijks zegt kom je er vroeger of later toch wel achter.

Bij gebrek aan (goede) input sta je er voor niets en heb je iets belachelijks.

In een tijd dat het uitreiken van literaire prijzen nog een plechtige aangelegenheid was, schreef Menno ter Braak: 'Alle bekroning van literatoren heeft noodzakelijkerwijze, zou ik haast zeggen, iets belachelijks.

Dus wat die toestand waarover ik het heb ook is, dit ‘niet naar huis gaan’, er is niets tragisch aan; er kleeft mogelijk iets belachelijks aan deze bevoorrechte jammerklachten – o, zing de Harvard-blues, blanke jongen!

Bij Jan Toorop krijgen de onnozele bruidjes en de bleke bange maagden iets ronduit belachelijks.

Ook weer zoiets belachelijks.