Berkenbossen

Berkenbossen hier en daar bedekt onder een laag sneeuw.

Berkenbossen komen het meest voor.

Het is een bos- en waterrijk gebied, dat wordt omgeven door hogere zandgronden, met dennen, stuifduinen, heide en berkenbossen.

Meer dan 70% van het grondgebied is bedekt met bossen — vooral berkenbossen.

Vaak zijn in dezelfde koude klimaatzones ook veel berkenbossen.

In het Vålådalen natuurreservaat in de provincie Jämtland kun je dagenlang zwerven door berkenbossen, bergheiden en moerassen zonder iemand tegen te komen.

Het is een soort welke nood heeft aan open berkenbossen of licht beboste heiden.

Verliefd geworden op het heidelandschap en de berkenbossen lieten ze in 1908, nog vóór de verwoesting van Genk en omgeving, aan de rand van het dorp een villa bouwen.

Berkenbossen komen nog wél voor.

Ook komen hier vochtige eiken-berkenbossen voor.

Toen het gebied in het voorjaar van 1996 werd drooggemalen, bleek een groot deel van de oorspronkelijke vegetatie -berkenbossen- al dood.

Eerst nog een beetje klimmen en dan begint verderop een lange afdaling door eiken en berkenbossen naar het diepste punt van de vallei van de Warche.

De habitat bestaat uit open terreinen met kliffen en rotsen, ook in open delen van berkenbossen en andere loofbossen is de soort gevonden.

Nederland en België bevonden zich in de toendrazone, maar zuidelijker in Europa kwamen open berkenbossen voor in rivierdalen en op hellingen.

Opgravingen tonen aan dat er grote berkenbossen waren, met berken van 4 tot 6 meter hoog, in de gebieden rond de binnenste delen van de Tunuliarfik- en Aniaaqfjorden, het centrale gebied van de oostelijke nederzetting.

Vooral in de berkenbossen in Oost-Europa komt hij veel voor.

Rond en op de duinenruggen vormen zich, na de eerste duinenbegroeiing, als snel eiken- en berkenbossen.