Berlioz

Berlioz door Alphonse Legros photo van Berlioz door Pierre Petit, 1863 Het sterfhuis van Berlioz aan de Rue de Calais in Parijs Berlioz' grafmonument.

Afgelopen zomer wist het Franse Berlioz museum de plotseling opgedoken Erard-vleugel van componist Hector Berlioz op de kop te tikken.

Het begint meteen met die ontwapenende ouverture, waarin alles zit wat die malle Berlioz tot die malle Berlioz maakt.

Hij bewerkte Hector Berlioz ' Symphonie fantastique voor pianosolo (‘Partition de piano’ genaamd), ouvertures van Berlioz, Beethovens negen symfonieën en andere bekende orkestwerken (uit die tijd).

In 1994 haalde Valeri Gergiev haar hoogstpersoonlijk naar het Rotterdams Philharmonisch Orkest, voor een concert rond heldinnen van Wagner en Berlioz.

Berlioz vernam het nieuws bij zijn terugkeer uit Rome en beschreef in zijn memoires hoe hij toen driedubbele moordplannen beraamde.

Berlioz zou hierna in de Parijse opera geen voet meer aan de grond krijgen, maar dankzij de genoemde gift van Paganini kon hij zich toch weer wijden aan het componeren.

Een van haar vurigste bewonderaars was Berlioz, met wie zij in 1833 in het huwelijk trad.

Het album Berlioz: Symphonie Fantastique won drie prijzen; twee voor Solti en een voor de technici van het album.

Het is de vierde en laatste symfonie van Berlioz.

Hij zette in Engeland de Berlioz-Strauss-traditie voort.

Historische roman over een muzikale familie in het negentiende-eeuwse Europa, gebaseerd op de biografieën van Brahms, Mendelssohn en Berlioz.

In 1833 werd in dit huis het huwelijk van de componist Hector Berlioz met de actrice Harriet Smithson voltrokken.

Naar deze roman schreef de Franse componist Hector Berlioz dan weer zijn ouverture Rob Roy.

Voor de Operadagen Rotterdam regisseerde hij 'stomme films' ter begeleiding van live uitgevoerde werken van Schumann (Genoveva), Debussy (l'Enfant prodigue) en Berlioz (Les Nuits d'Eté).

Berlioz lijkt hier de klassieke sonatevorm te gebruiken.

Berlioz probeerde hier met een obstinaat en syncopisch ritme iets ongenaakbaars op te roepen.

De Philharmonie in Parijs eert Berlioz met veel concerten, waarin zijn belangrijkste werken langskomen.

Een heerlijk vrij zwevende stem die in de hoogste regionen - Berlioz laat hem geregeld een hoge Bes zingen - volmaakte controle over timbre en volume behield.

En natuurlijk was daar het Concertgebouworkest dat Berlioz' kleurenpracht alle recht deed.