Berus

Dit verschijnsel komt onder andere voor bij de adder, Vipera berus berus.

Alles voor de partij en laat het volk maar de berus krijgen.

Denk ook wel dat het ooit van de berus verdwijnt.

Het belangrijkste verschil met de andere twee inheemse slangensoorten, de ringslang (Natrix natrix) en de adder (Vipera berus), is de zeer gladde schubbenhuid over het hele lijf.

Adder De adder (Vipera berus) is giftig, wordt 60 tot 80 cm lang en heeft een kenmerkende zigzag-tekening op de rug en een verticale pupil.

De adderringslang heeft een bredere kop en een meer zigzag-achtig strepenpatroon op de rug, waardoor enige gelijkenis ontstaat met de gevaarlijke gewone adder (Vipera berus).

Voorbeelden: tetanus-immunoglobuline, Vipera berus antiserum Voor een blijvende bescherming, zal er gevaccineerd worden; dan worden er geheugencellen aangemaakt die later bij een nieuw contact (met de ziekteverwekker of gifstof ) in actie komen.

De adder werd in 1758 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Carolus Linnaeus als Coluber Berus.

In Nederland en België ten slotte komen drie soorten voor: de adder (Vipera berus), de ringslang (Natrix natrix) en de gladde slang (Coronella austriaca).

Onderscheid met andere soorten De ringslang is in Nederland en België maar met drie soorten te verwarren; de adder (Vipera berus), de gladde slang (Coronella austriaca) en de hazelworm (Anguis fragilis).

Slangen die voorkomen zijn de adder (Vipera berus) en de ringslang (Natrix natrix), de gladde slang (Coronella austriaca) is eenmaal waargenomen.

Sommige soorten hebben een zeer groot verspreidingsgebied, zoals de soort Vipera berus die tot in Nederland en België voorkomt en zich tot in het noorden van Scandinavië heeft verspreid.