Beugvisserij

Beugvisserij In de beugvisserij werd een hoeveelheid jonen, in de literatuur vermeldt men er negen, gebruikt als drijflichaam voor een in zee uitgezet vistuig.

De beugvisserij is rond 1899/1900 tot een einde gekomen.

De hier besproken beugvisserij stond naast de elders beschreven vleetvisserij op haring.

Twee van de drie hoekwantvisserijen, te weten de beugvisserij en de kolvisserij, betroffen een vorm van passieve visserij.

Vlaardingen had naast de beugvisserij ook een omvangrijk aandeel in de (pekel)haringvisserij.

De rang liep min of meer in de pas met die van een omtoor op een vissersschip dat destijds de beugvisserij uitoefende.

Het meest waarschijnlijke daarbij is dat zij de kolvisserij uitoefenden aangezien deze qua materiaal en omvang minder complex was dan bijvoorbeeld de beugvisserij en tevens met een slechts kleine bemanning kon worden toegepast.

Met het verdwijnen van de beugvisserij en de vleetvisserij op haring verdween ook het gebruik van het joon.

Onderscheid Alhoewel in principe gelijk, zijn er verschillen te constateren tussen de toenmalige beugvisserij op kabeljauw en die op schelvis.

Ook bij de vroegere beugvisserij waren breels als drijvers in gebruik.

Toonaangevend echter bij de beugvisserij was met name Vlaardingen.

Werkzaamheden Bij de beugvisserij moest de inbakker de ingehaalde - van de beug afkomstige - lijnen ordenen zodat deze bij het opnieuw uitzetten van de beug zonder problemen uit de bakken konden worden gehaald en worden gebruikt.

De haringvisserij stond naast de zogeheten beugvisserij.

Een naslagwerk van A. Beaujon, een goede vriend van Hoogendijk, leert dat de schepen van bepaalde Maassteden voor de uitoefening van de eerdergenoemde beugvisserij zich destijds óók buiten de Noordzee – namelijk in de wateren rond IJsland – begaven.

In tegenstelling met de beugvisserij is noch van het begrip kol noch van het begrip traap een oorsprong aangetroffen.

Vermoedelijk kwamen ook soorten aas in aanmerking zoals deze werden genoemd bij de beugvisserij.