Beurtvaart

De beurtvaart diende zich te beperken tot passagiers, vee en stukgoed (en soms ging de post ook mee).

De beurtvaart zal in eerste instantie gediend hebben voor het vervoeren van de opbrengst van de boerderijen die tot het landgoed behoorden.

De traditionele beurtvaart-, trekschuit- en diligencediensten werden in enkele decennia zo goed als verdrongen door de trein en de stoomboot.

Het werd vanaf 1900 bewoond door schipper Van IJken die tot de jaren zeventig van de twintigste eeuw een beurtvaart op Amsterdam en Amersfoort onderhield.

Kollum: T. Slagter; 1885. p. 28 Bij strenge vorst was de beurtvaart niet mogelijk en fungeerde Huisternoord als ijsherberg voor langstrekkende schaatsers.

Met de 45%-motorisering van 1919 liep de beurtvaart ruim voor op de ontwikkelingen in de binnenvaart als geheel.

Ook werd deze vorm van dienstverlening of openbaar vervoer nog geruime tijd 'beurtvaart' genoemd.

Vanwege het bescheiden belang van de beurtvaart in België wordt in de rest van dit artikel alleen de Nederlandse situatie besproken.

Zijn openbare les in 1938 ging over ‘De Nederlandsche beurtvaart’.

Volgens de onderzoeker vond destijds 68 procent van het vervoer plaat met de trekschuit, 26 procent via de beurtvaart, terwijl 6 procent van de mensen die reisden over land ging.

Toen de beurtvaart werd afgeschaft en de binnenschippers de sluizen blokkeerden stond de ME in dit boerengat wél paraat.

Het Oostereiland groeide uit tot het centrum van de beurtvaart op Frankrijk en bood onder meer plaats aan vele pakhuizen en de traankokerij van de Noordse Compagnie.

Het zijn de beurtvaart bootjes van de fam. Kossen die bij de fam Schuijt melk in laden voor dit schoolreisje van de kinderen van de OLS St. Maartensbrug.

Het ging toen snel bergafwaarts met de beurtvaart.

Bakker, p. 14. Andere scheepvaart De beurtvaart diende zich te beperken tot passagiers, vee en stukgoed (en soms ging de post ook mee).

Binnen de beurtvaart liepen de individuele schippers dat jaar voor op de rederijen.

Daar ze doorgaans aan regulering door de steden onderworpen was, zijn over de beurtvaart veel meer archiefstukken beschikbaar dan over de wilde vaart, hetgeen weinig zegt over het relatieve belang.

Het was een vorm van beurtvaart en het was onderworpen aan bestuur en regulering door de gilden en de betrokken lokale overheden.

In sommige steden was deze koopman toch verplicht van de beurtvaart gebruik te maken voor het vervoer van goederen.

Tegelijk was de motorisering in de beurtvaart al goed voor zo'n 45% van de vaartuigen.